" Hoi Maaike,
Ik ga wel een beetje met je mee, eet eerst zelf,ga als eerste de deur uit enz.
Met dat rijden is het de eerste keer dat ik dat waarnam tegen een andere hond, ga dit zeker corrigeren,en als hij zijn poot op de moijne legt,ga ik dit ook corrigeren.
Wel heb ik mijn twijfels over de term dominante hond.
Ik heb een dominante hond 16 jaar gehad, deze liep met zijn borst vooruit kop omhoog los bij me op straat, straalde een en al zekerheid uit, ging zijn eigen gang,en straalde rust uit.
Ook ik ben blij als Diego gecorriceerd word door soortgenoten,is al een paar keer gebeurd.
Ga denk ik op zoek naar iemand met een stabiele hond,waar ik eens een wandeling mee kan maken.
Gr.peet en diego "
.Ik vind zelf dat er vaak een negatief beeld is over 'dominantie'. Want naar mijn mening hoeft dominantie helemaal niet slecht te zijn! Dominantie is volgens mij hoger staan dan de ander, de ander naar jouw laten luisteren. Hoe dit gebeurt vind ik belangrijker...
Als er buiten bijvoorbeeld een hond dreigend op ons af komt, gaat onze hond Sam ertussen/ervoor staan. Sam is een heel stabiele, onderdanige hond, die onderaan in de roedel staat bij ons. Hij gaat ertussen staan, maakt zich groot, staart hoog, borst vooruit enz. En op die manier staat hij heel beheerst, kalm en rustig de andere hond aan te kijken. Hij verblikt of verbloost niet geeft gewoon heel netjes aan er niet van gediend te zijn. De andere hond snapt de boodschap en begint respect te tonen, waarna de andere hond óf weg gaat óf ze een normale ontmoeting krijgen. Op dat moment is Sam ook dominant naar de ander, maar is dat dan verkeerd? Naar mijn mening was hij dominant op een stabiele manier; met rust en kalmte. Maar dit wilt niet betekenen dat Sam ook een dominante hond is. Hij gedroeg zich alleen op dat moment de dominante van de twee. En sommige mensen noemen het niet dominant maar zeggen "hij geeft z'n grens aan". Ook prima, hihi.
Verder hangt het denk ik ook van de situatie af. Finch is natuurlijk nog erg speels. In z'n spel met andere honden legt hij ook z'n poot op de ander, dat gaat over en weer. Dat laat ik ook gewoon; ze kijken hoe ver ze kunnen gaan bij de ander, wie het spel leidt enz. Maar als Finch naar een andere hond loopt en kennis wilt maken en deze hond geeft aan met rust te laten willen geworden. En Finch negeert die communicatie en legt dán z'n poot op de andere hond, dat corrigeer ik wel. Ik wil namelijk dat hij respect toont en neem het op dat moment op voor de vreemde hond. Het was immers mijn hond die niet luisterde naar de ander. Mijn hond wilde dus z'n eigen zin doordrammen, waar ik dan het woordje dominantie aan plak. En daarmee bedoel ik dus gewoon dat hij wilt dat het op zijn manier gaat.
Maar andersom corrigeer ik ook best een andere hond. Van de week ging Finch spelen met een stafford, ook een puber. Snel werd dit spel opjagen en ging de stafford achter Finch aan. Finch gaf al een aantal keren aan dit niet leuk te vinden, hij werd ook erg onzeker. Uiteindelijk sprong Finch in de sloot, zodat de hond hem met rust liet. Maar toen hij eruit wou komen, hield de stafford dit tegen. De stafford was hier in mijn ogen dus dominant; hij bleef maar pushen en Finch moest alles op zijn manier doen; hij wilde alles leiden. Ik heb de eigenaar toen ook gevraagd z'n hond bij zich te halen en even vast te houden. Als de eigenaar dit niet had gedaan, had ik dit zelf gedaan. Ik wil namelijk niet dat ze zo ver gaan in het 'kijken waar andermans grens ligt'. Spelen is goed, maar wel respectvol. En ik ben uiteindelijk ben ik degene die daarin beslist. Als ik op dat moment niet had ingegrepen, weet ik ook dat een van de andere honden dat had gedaan. Uiteindelijk komen ze op voor hun roedel.
Ik wil thuis (eigenlijk overal hihi) de dominantere rol op mij hebben en dus bovenaan staan/leiding geven. En dat wilt niet zeggen dat ik de hele dag als een tiran achter m'n honden aan loop. Juist niet! Een leider is naar mijn mening iemand die met rust, kalmte en duidelijkheid overbrengt wat hij wilt.
Maar je hond is nog jong, het is nog een pup. Ik zou daarom ook niet te hoge eisen aan hem stellen. Daarmee stel je hem en alleen jezelf maar teleur. Hij is de wereld aan het ontdekken en kijken wat hij waar kan doen en op welke manier. Is het niet gewoon belangrijk dat jullie het naar je zin hebben tijdens een wandeling en dat als hij los loopt hij jou in de gaten houdt? Als hij tijdens een losse wandeling met jou mee loopt, lijkt me dat genoeg voor die keer (stel je doelen niet te hoog). En als hij dan een hond tegen komt en hij gaat er bovenop, gewoon er vanaf halen en eventueel nog zeggen dat hij dat niet mag doen. Maar ik zou er zeker geen groot drama van maken. Het is een pup en daar kan je dat soort gedrag van verwachten. Zeker als hij straks gaat puberen, er staat je nog heel wat te wachten

Maar je moet je vooral niet druk maken en de schuld niet bij jezelf zoeken. Ik sta ook wel eens met mn handen in m'n haar en denk ik: "Ohh Finch, alsjeblieft luister nou!!!". Maar dan denk ik ook maar weer: het is een puber, hij is z'n grenzen aan het opzoeken en hij bedoelt het niet persoonlijk.
Het uitlaatgebied waar wij wonen, bestaat bijvoorbeeld uit een wandelpad dat ook direct als fietspad wordt gebruikt. Als er fietsers aankomen, staan de twee oudste direct naast me. En Finch? Welnee, die is lekker aan het snuffelen en zit in z'n eigen wereldje!! Daar maak ik dus ook geen drama van, het hoort erbij. Ik roep hem soms ook niet eens, ik weet toch dat hij niet komt omdat hij bijvoorbeeld een andere hond ziet. Ik schat het gewoon een beetje in per situatie. Als ik denk: dit is een moment waarop hij de aandacht voor mij heeft en terug komt als ik hem nu roep, dan doe ik dat. Zodra hij dan bij me is prijs ik hem de hemel in en krijgt hij wat lekkers. Maar zodra ik zie dat de situatie zo is dat z'n gedachten er niet bij zijn, doe ik het niet.. dan krijgen we beide alleen maar negatieve ervaringen (vooral ik, haha het zal Finch een worst zijn!). En soms schat ik de situatie inderdaad verkeerd in; roep ik hem en komt hij niet. En sja, dan zet ik wel door.. ook al sta ik dan soms 15 minuten te wachten voor hij bij me komt. Zodra hij er is beloon ik hem en zeg ik dat hij héél erg braaf is. En of ik dan dominant ben of niet; ik wil gewoon mijn zin hebben
En hoe je het ook wilt noemen, dominant of niet. Ik denk dat het belangrijk is dat je het op je gevoel doet. Als jij vindt dat iets niet kan, dan hoef je dat toch ook niet te pikken? Als je dat rustig over brengt op je hond, is er toch niks aan de hand? Twijfel vooral niet aan jezelf. Ik geloof dat honden alles voelen; of je verdrietig bent, blij bent, maar ook als je onzeker bent. Hij kan maar beter voelen dat jij weet wat je doet en daar gelukkig mee bent.
En de komende één tot twee jaar zijn gewoon even pittig, dat zal vast iedereen met een jonge hond beamen

. Daarna wordt het in ene een stuk makkelijker. Nu denk ik ook vaak: Ach nog een jaartje en dan is hij net zo rustig aan de rest van de roedel. Dan verlang ik juist misschien wel terug naar het banjerige wat hij nu doet hihi. Geniet gewoon lekker van hem en zoek niet overal iets achter. Hij ontdekt de wereld gewoon en het is fijn als jij hem daarin begeleid en zo af en toe eens aan geeft wat je wel en niet van hem verwacht. Zo krijg je naar mijn mening de fijnste band met je hond

.