We eten vanavond geen konijn, maar Dobby is wel een moordenaar... Voor een ieder die nog twijfelde aan Dobby's jachtpassie, ik nu niet meer.
Eerst kwamen we twee agenten tegen die wat vroegen over mijn 20 meter lijn en dat ik moest uitkijken dat er geen mensen op gingen staan. Ik zei dat ik voor de veilige weg ging omdat Dobby zo jaagt op... juist ja, vogels. De agenten melden dat dat niet mag. Of ze dat nou bedoelden qua wet of qua onacceptabel hondengedrag, geen idee eigenlijk. Maar het is wel ironisch gezien de verdere gebeurtenissen.
We lopen verder en komen in het donkere stukje park. Dobby wou het ene paadje in, maar, ik ben de baas dus nam ik de andere. Eigenlijk was het puur toeval, want het konijn zat achter een struikje waar Dobby aan wou snuffelen, zo'n 5 meter bij me vandaan. Ik zie Dobby ineens een sprong maken, hoor een beest krijsen en ik begin de lijn binnen te hengelen. Zelfs als Dobby aan de flexi had gezeten had ik er niets aan kunnen doen omdat ze naar me toe kwamen. Het konijntje kreeg het nog voor elkaar om over het pad te rennen, op 4 meter afstand van mij, maar Dobby zat hem op zijn hielen en achter een boom had hij hem te pakken. Weer gekrijs en toen... stilte.
Automatisch riep ik nog Dobby foei, Dobby nee, maar ja daar verwachte ik eigenlijk geen effect van. Wel een geluk dat ik het riep, want na de 10 seconden die dit duurde stond Dobby stil met het konijn in zijn bek. Trots als een pauw en eigenlijk een beetje onzeker zwaaiend met zijn staart zo van "ik doe toch niets verkeerd vrouwtje?". Blijkbaar liep er een dame achter me, ik voelde me goed op heterdaad betrapt. Vandaar dat ik blij ben dat ik Dobby verbaal op andere gedachten had proberen te brengen, voor je het weet maakt zo iemand er van dat ik hem actief laat jagen.
De dame meldde dat ze het zielig vond. Ik stond intussen naast Dobby en wist alleen verbouwereerd te melden dat hij normaal niet omkijkt naar konijnen. Dat klopt ook, vogels zijn zijn ding. En tja, zielig... Of het konijntje was niet in orde, of hij was stom om te gaan zitten waar hij zat, of hij had botte pech. Ik ben nogal laconiek over van dit kleine wild, als er dan eens een keer eentje doodgaat. Kijk, huisdieren moeten ze vanaf blijven, maar wild... zo'n per ongelukje kan gebeuren.
Ik bedenk dat Dobby dan wel een apporteer-hond is, maar dat ik niet met een hond wil lopen met een nog warm konijn in zijn bek... dus Dobby moest het konijn los laten. Dat deed hij vrij snel, dus ik heel enthousiast "goedzooo!". Ja ja, zelfs op zo'n stress moment deed ik het nog goed.
Ik had nog ijdele hoop dat het konijntje zich dood hield en eenmaal op de grond zou wegrennen, maar nee. Tja... en dan... meenemen of achter laten. Meenemen, zelf ga ik het niet opeten, Dobby is geen barfer en dan nog... iets geven uit een vies stadspark? Ewww. Dan maar achterlaten, voor de kraaien en wormpjes enzo.
Dobby kon al niet los, en zat dus aan de 20 meter lijn, maar ik zie er nog van komen dat hij gewoon nooit niet los kan. Niet dat ik dat erg vind, zoals het nu gaat komt hij ook aan zijn beweging... Misschien kalmeert hij als hij wat ouder word, maar zo niet, dan gaat het zo ook best goed. Tenzij er een konijntje op 5 meter afstand achter een struikje zit...



3 doggies








... Maar ja, wat kun je doen op zo'n moment?? Nu zal zijn instinct om er vaker op te jagen gewakkerd zijn, och jee... Daar krijg je je handen weer vol aan! 




Mss denkt hij wel dat hij je slechtere zicht moet compenseren?