Toen Twinko en ik net bij de bushalte aankwamen zag ik een man met een grote hond in het bushokje zitten. Omdat ik weet dat Twinko blaft naar andere honden liep ik met een grote boog om het hokje heen. Het baasje van de grote hond zag dit en terwijl onze honden even naar elkaar gromde zag ik aan hem dat hij begreep waarom ik om liep.
Toen even later de bus aankwam zorgde ik dat ik als eerste instapte. Achterom kijkend zag ik dat de man met de grote hond alle andere mensen voor liet gaan zodat hij als laatste instapte. Dit om commotie te voorkomen. We knikte even naar elkaar; wederzijds begrip weer.
Ik ging gelijk helemaal achterin de bus zitten en hij helemaal voorin zodat de honden elkaar niet zagen.
Voordat hij even later uitstapte keek hij achterom, zag dat ik hem zag en wachtte totdat ik Twinko had afgeleid met een koekje voordat hij opstond en naar de deur liep.
Toen hij uitstapte lachte we even naar elkaar en dachten waarschijnlijk allebei 'Zo, dat hebben we prima opgelost zonder ook maar één blaf!'
Erg fijn als je als baasjes, zonder woorden te wisselen, op één lijn kunt zitten!


Reageren

goede oplossing.







En stiekem natuurlijk wel een beetje trots op je hond... én jezelf! Ken het gevoel 
