Ik zit een beetje in zak en as... Mijn Nello, een kruising tussen een Duitse Herder en een Tervuerse Herder, is nu 12 jaar oud. Hij heeft het zwaar: reuma, geraakt moeilijk recht, darmproblemen, vaak diarree, heupdysplasie... kortom: hij is oud...
Hij is een doodbraaf dier, maar vorige week ging het fout.
Hij lag rustig te slapen op zijn deken, toen mijn dochtertje vrolijk passeerde en over hem stapte omdat hij in de deuropening lag. Hij draaide zich woest om en knapte naar haar...
Zonder erg, een verwittiging, dachten we.
De kinderen mochten vanaf dan niet meer in zijn buurt komen en moesten een omweg maken als hij weer eens in de deuropening lag.
In het begin lukte dat, maar 't zijn en blijven kinderen...
afgelopen maandag wilde de hond het eten van onze andere hond afnemen, en mijn man gaf hem het bevel om in zijn mand te gaan liggen. Plots haalde hij uit en beet in zijn hand.
Ik heb de dierenarts laten komen de dag nadien. Hij gaf aan dat de hond een wandelende tijdbom is: oud, pijn door artrose en reuma en dus zeer prikkelbaar.
Maar met medicatie en pijnstilling zou hij makkelijk nog een jaartje kunnen leven.
Ik was kapot...
we besloten de nieuwe medicatie af te wachten en hielden de kinderen weg van hem.
Hij leek gelukkiger te zijn, maar geraakte nog steeds zeer moeilijk recht en kreunde soms van pijn als hij zich verlegde. Maar hij kwam vaak kwispelend knuffels vragen...
gisterenavond lag hij rustig te slapen naast de zetel. Ik passeerde en voelde plots een stekende pijn: hij had zonder enige verwittiging zijn tanden in mijn voet gezet en wilde niet lossen. Ik heb geroepen en gehuiild en daardoor schrok hij en liet los...
Mijn voet ziet er niet uit, en de beslissing is gevallen.
Morgen moet hij ons gezin verlaten...
En toch... het voelt zo fout aan, terwijl ik weet dat het de juiste beslissing is...

Reageren




















