Puf puf, man wat heb ik het warm. Zo warm dat het zweet met straaltjes van me afloopt, ik met open jas buiten liep en ook mijn vest open.
Wat blijkt? Is het 15 graden, en dat had ik niet door. Maar ik had wel mijn winterjas aan. En een vest. Ik ging zowat tegen de vlakte in het park. En ik kan het weten, want ik ben al een keer eerder flauwgevallen door de hitte en twee keer bijna.
Mijn benen voelde niet helemaal zeker meer en dan sta je daar met een jonge spring in het veld van iets minder dan 30 kilo. Da's toch wel even eng. Natuurlijk, ik kan altijd op de grond gaan zitten als je echt voelt dat je zowat flauwvalt (zo heb ik ook een keer toen het heel warm was na het bloedprikken naast het lab op de stoep gaan zitten. De combinatie hitte en zéér pijnlijke bloedafname was net iets teveel.), maar met een hond erbij is dat toch niet leuk. En dan maar hopen dat je geen situaties tegenkomt waar de hond van denkt "sprint!". Oef!
Dat was zojuist dus niet lekker relaxt lopen.
Zouden honden aanvoelen (en horen in je stem) dat het niet helemaal goed gaat en zich wat rustiger gedragen of juist misbruik willen maken? Dobby gedroeg zich bijna voorbeeldig daarnet, maar maakte minder contact. Niet aan mijn hand neuzen, minder omkijken. Maar ook: minder de lijn strak trekken.



3 doggies



tana.