Ik weet dat ik me niks aan moet trekken van wat andere zeggen maar soms vind ik dat zo moeilijk.
Twinko blaft, dat weet ik, maar als ik stop zeg stopt hij meestal. Ik vind het geen probleem, het is zijn manier van waarschuwen/enthousiasme/opwinding/onzekerheid etc etc. Ik leer hem steeds beter te begrijpen en te begeleiden hier in.
Maar om iedere keer te horen: "Nou zeg, hij is wel vals zeg!" wordt ik zó moe van. De buurvrouw vertelde gister dat zelfs mijn moeder tegen haar gezegd had dat ze Twinko maar vals vond worden. Gelukkig heeft de buurvrouw toen gezegd dat ze juist vond dat Twink hartstikke goed opgevoed was. Maar het lijkt wel alsof alle positieve reacties in het niets vallen naast een paar van zulk soort k*t opmerkingen.
Verdedigen ben ik mee opgehouden, daar heb ik geen zin meer in. IK weet dat ik het goed doe en dat we beetje bij beetje vooruitgang boeken. Maar soms, soms ben ik al dat gezeur en vooral het onbegrip echt beu! Hij is niet vals!!!!
Waarom ik dit hier schijf weet ik niet, ik ben niet op zoek naar tips en adviezen, maar wil het gewoon even van me afschrijven denk ik. Het raakt me dieper dan ik meestal toegeef.


Reageren



Allerhande kritiek en opmerkingen wat maakte dat ik me wat onzeker begon te voelen....Wanneer het in hun ogen even niet goed gaat hoor je overal om je heen kritiek. 












