Ik was 5 en zeurde al jaren om een hond (ja toen al).
Steeds weer zeiden mijn ouder "nee er komt geen hond". Totdat mijn moeder opeens zei "ga maar aan je vader vragen". Dat was nieuw, en het was geen nee! Ik snel naar mijn vader "Papa mag ik een hond!?" Waarop hij zei: "nou ga je mee dan? gaan we de spullen halen". Samen naar de dierenwinkel, riem en halsband kopen.
Daphne heette ze toen nog, een pup van een aantal maanden oud. Geboren bij mijn achternicht (of tante?) toen ze oud genoeg was kreeg ze een thuis bij andere mensen. Mensen die haar verkeerd behandeld hebben, mensen die haar mishandeld hebben. Als de dood was ze voor zwarte honden, ze liep er met een groooote boog omheen. Ik mocht een naam verzinnen, heel origineel werd het toen "Cindy"
Ze at de post, halve ansicht kaarten uit Oostenrijk, als ze de toiletrol te pakken kreeg lag de gang vol snippers, mijn zusje haar kaplaarzen waren gehalveerd, ze sprong altijd in de sloot als je dat niet wilde. En toen werd ze volwassen, braaf, lief en 100% betrouwbaar. Ze liet zich verpletteren door de killer-knuffels van mijn zusje, ging in haar "hok" liggen als ze het zat was, en werd dan ook gerespecteerd. Ze heeft NOOIT een vlieg kwaad gedaan, je kon haar met ieder kind meegeven, ik heb geen betrouwbaardere hond gekend dan zij (zelfs mijn 3 borders zijn niet zo betrouwbaar als zij is geweest).
16 Jaar lang is ze in ons leven geweest, mijn zusje en ik kunnen ons geen tijd zonder Cindy voorstellen, ze was er gewoon altijd. Als het onweerde kwam ze naar boven, ging in mijn kamer liggen, op bed of onder het bureau. Als we gingen kamperen sliepen Cindy en ik in het tentje naast de vouwwagen. Maar ze werd oud. Echte mankementen heeft ze nooit gehad, ze had lichte epilepsie, met eens in de paar jaar een aanval. Altijd kwam ze er weer bovenop en herstelde volledig. Cindy was een bikkel. Typisch zo'n kruising waardoor iedereen denkt dat rashonden bagger zijn, je kunt beter een kruising nemen.
Cindy werd oud, doof en zag slecht. Ze trok zich aan Joey op. Ik geloof sterk dat het grotendeels door Joey komt dat ze zo oud is geworden. Hij hield haar alert, hij hield haar levendig. Maar toen ik naar Dublin ging voor 5 maanden buitenlandse studie wist ik eigenlijk al dat ik haar niet meer zou zien. Ze ging achteruit, en Joey zou ergens anders logeren deze 5 maanden. Ik heb voor vertrek al afscheid genomen.
Ik ben nu een maand weg, en inderdaad Cindy was op. Ze sliep 90% van de dag, kon de laatste dagen haast niet zelf overeind komen en liep slecht (echt slecht slecht). Binnen een paar dagen ging ze dusdanig achteruit dan mijn moeder vandaag met haar met haar en mijn zusje naar de dierenarts is geweest.
Cindy heeft om de een of andere vage reden altijd van dierenarts praktijken gehouden. ALTIJD liep ze kwispelend naar binnen en ook weer kwispelend naar buiten. Cindy is vandaag heel vredig in slaap gevallen om nooit meer wakker te worden.
Cindy we zullen je missen! Je was mijn eerste hondje en ik zal je NOOIT meer vergeten



Reageren






















.