Hoi,
Ik heb zelf een pup bij mijn toen 14 jaar oude hond genomen. Je moest eens weten hoe ik in het begin wel eens met mijn handen in het haar zat en dacht, waar zijn we toch aan begonnen! Kon ik het maar terugdraaien. Vooral die eerste paar weken! Bij ons was de pup veel te brutaal en de oudste corrigeerde te weinig. Ze waren dus constant met elkaar bezig. Zodra ons oudje naar de waterbak wou gaan, had hij de pup al weer achter zich aan. Wat natuurlijk logisch is, want de pup zag actie... Nu 2 jaar verder leven ze nog steeds samen. Ze hebben eigenlijk nooit mot met elkaar, omdat heel duidelijk is dat wij dat niet goedkeuren. In het begin hebben wij ons nooit met hen bemoeit, maar na een tijdje hebben wij wel degelijk soms ingegrepen en onze jongste even op zijn plaats gewezen of even apart gezet in de keuken...Het oudje wil ook rust. In huis negeren ze elkaar soms. Ook al gaat onze jongste vaker bij het oudje liggen en wil hij het oudje ook wel eens verzorgen. Als ze samen los lopen, dan kan de jongsteons oudje wel uitdagen, maar het oudje rent gerust nog mee over. Met het oudje erbij voelt onze jongste zich sterk, zonder het oudje is hij wel eens onzeker. Ik weet in ieder geval wat het is om een pup bij een oudje neer te zetten! Die eerste 3 weken kunnen vreselijk zijn, maar daarna komt er wat meer rust. Ik zou zeggen, zet je pup gewoon vaker even apart, zodat hij kan rusten en dat je oudje ook genoeg rust krijgt. En veel dingen apart doen. Tenslotte moet de pup het straks zonder oudje doen. en vooral in het begin niet snel ingrijpen als ze een conflict hebben. Het ziet er vaak erger uit als dat het werkelijk is. Eigenlijk zou je oudste de jongste een keer goed moeten corrigeren. Als je oudste dat niet doet, dan zal hij zijn troon kwijtraken aan de jongste. Dat is hier ook gebeurt. De jongste bepaalt nu wat wel en niet mag! Succes....Ik herinner mij die tijd ook nog goed en heb het niet als prettig ervaren. Wat eigenlijk wel hoort te zijn als je een pup in huis neemt.
Groetjes Monique