Ik heb op aanraden van de hondentherapeut
mijn Romeo chemisch laten castreren, om de puberale
activiteiten te verminderen.
Het heeft enigzins geholpen, maar zijn drukte,
zijn tomeloze energie is er niet minder om geworden.
Dat chemisch castreren moet je om de zoveel weken
laten doen.
Aangezien er nog een match gemaakt kan worden tussen
Romeo en een prachtig teefje, kan ik Romeo een jaar
lang chemisch castreren, hem dat teefje laten dekken
en dan overgaan tot het definitief castreren of niet.
Ik heb eigenlijk al besloten dat ik het niet laat
doen, te meer omdat zijn gedrag er niet echt minder
om is geworden, maar hij gewoon tegendraads is.
Dat staafje kan ook, maar ook dat is tijdelijk en
kan niet tot in lengte van dagen geimplanteerd blijven en kan niet gezond zijn.
Ik vind een castratie enorm ingrijpend.
Een kennis van mij heeft haar akita met vijf maanden
laten castreren, heel jong nog, omdat hij tussen
drie teven zit, die loops worden, en hij al met
vier maanden bovenop een teef zat.
Zijn paringsgedrag is na de castratie gebleven, wat heel vreemd is, en daarmee bedoel ik niet het rijden om te domineren.
Ik denk dat ik Romeo niet zal laten castreren.
Luca is ook nooit gecastreerd.
En voor hem, moet ik nu nog met negen jaar,
de deur dichthouden als er een loops teefje zit.
Maar alles gaat over, ook dit gedrag.
a