


Millau is sinds deze middag bij ons. Hij is onvoorstelbaar lief en aanhankelijk, het is duidelijk dat hij bij zijn gastgezin ook veel liefde heeft gekregen, want hoe speels en actief hij ook is, hij heeft niet liever dan dat je hem oppakt. Het was allemaal zeer goed geregeld via ACE aan de luchthaven, heerlijk om te zien hoeveel liefde men daar allemaal heeft voor honden. Millau zit nu naast mij in de zetel gezellig een been te kauwen. Zindelijk is hij duidelijk nog niet, en op mijn eerste clickertraining begreep hij het nog niet zo erg, maar het is dan ook een vermoeiende dag geweest. Het is alleszins een wolk van een hondje met duidelijk een actief karakter, maar hij lijkt te blaken van gezondheid, wat het allerbelangrijkste is.
@vragen hierboven: de naam Millau komt van de reisbestemming waar ik en mijn vriendin deze zomer naartoe gingen. Het is daar dat we beslisten om voor een adoptiehondje te gaan ipv een rashond bij een fokker te halen. Waarom geen Belgische/Nederlandse hond? Om 2 redenen: eerst en vooral was mijn vriendin haar enige vereiste dat we enkel een pup in huis zouden halen, om de eenvoudige reden dat we de opvoeding het liefst helemaal zelf willen regelen, ook qua veiligheid naar later toe. Ten tweede zijn de Spaanse honden er beroerd aan toe in vergelijking met de honden in onze asielen. We vonden dat we dan beter een Spanjaardje konden redden uit een dodingsstation dan een hond uit een Belgisch asiel die sowieso een grotere kans maakt op een mooi leventje.
Voila zie, nu ga ik verder spelen met kleine Millau!