Oh de horror, het alleen thuis blijven. Niet voor mij hoor, maar voor mijn baasje. Kijk, zie je.. mijn baasje heeft last van verlatingsangst. Ontzettend sneu natuurlijk, maar soms kan ik nu eenmaal niet mee. Baasje probeert het dan altijd goed met mij te maken door eten voor mij te kopen, nou.. ik vind het prima. Vandaag had ze dus een zak met runderspullen (oren, hart, huid, enz.) en een bot gevuld met pens. Hiep hoi voor mijn baasje! 
Afijn, omdat ik zo verschrikkelijk zielig was omdat ik alleen thuis moest blijven (uhu, uhu.. echt waar, ik LIJD er onder!) mocht ik kiezen wat ik wilde hebben. Natuurlijk begon ik direct aan het bot met de pens te trekken, dat gekke mens.. kan ze toch zo wel raden?!
Ze bedoelt het wel lief hoor, dat weet ik zeker.
Papiertje er af, plastic er af en ik kreeg hem in mijn bek gestopt. Wat was ik een blije hond toen! Ik ging lekker op mijn kleed liggen, want daar wordt ik met rust gelaten en dat is MIJN plek. Baasje treuzelt nog een beetje in de deuropening en mompelt wat dingen. Snapt ze nou nog steeds niet dat ik er niets van snap? Dan hoor ik "Tot zo Eefje". Tot zo ken ik wel, dat betekent dat ik even alleen ben. Alleen.. bot.. jammie.. niemand die mij stoort.
Even kijk ik op, staat dat mens nog steeds te treuzelen in de deuropening! Inwendig zucht ik, kwispel even vrolijk met mijn staart (dat helpt altijd) en ga daarna weer kluiven. Ik voel dat er iets meer rust door mijn baasje heen gaat. Dat weet ik ook, want dat helpt altijd. Ik heb haar om mijn pootjes gewonden. Toen ging ze er dan eindelijk vandoor en had ik het rijk alleen samen met mijn lieve bot.
Poot,
Evy











.
Ja gekke baasjes, want 's middags ligt ZIJ in MIJN mand :O En die is net nieuw... 




Niet dus, al leken ze mij minder gemist te hebben dan ik hun
