Gisteren was het precies zes maanden geleden dat ik Cosmic ophaalde bij haar gastgezin in het westen van het land. Ik wilde dit topic gisteren al plaatsen maar dat ben ik dus vergeten, hihi!
Onze eerste ontmoeting was afgelast. Destijds sneeuwde het enorm en had de ANWB een weeralarm afgegeven. Maar vrijdag 25 januari was het dan toch zo ver. Punk in de auto, mijn zus mee, en daar gingen we. Erg spannend, een plaats waar ik nog nooit geweest was. Het gastgezin was erg aardig, zij hadden ook nog een Basset reu maar die vond Punk absoluut NIET leuk. We kregen limonade en een stukje taart en na wat kletsen gingen we een stukje wandelen. Cosmic was terughoudend naar mij en mijn zus, maar aanhankelijk naar haar gastgezin, dus daar deed ik het mee, dat is immers hoe ze later ook op mij zou gaan reageren. De wandeling ging niet geweldig. Cosmic wilde liever niet mee, en op de terug weg trok ze als een gek om maar terug thuis te komen, haha. Zodra we binnenkwamen werd er gevraagd of ze mee mocht. Een beetje overvallen, want ik had overwogen om naar huis te gaan en er een nachtje over te slapen, ook al was het bijna 1,5 uur rijden, heb ik uiteindelijk "ja" gezegd. Alle papieren getekend en toen terug naar Tilburg gereden, we werden bijna de deur uit geduwd, haha. Later hoorde ik dat het gastgezin erg veel moeite had met haar vertrek, en dat ze zelfs enorm spijt hadden dat ze Cosmic hebben laten gaan.
En toen kwamen we thuis met Cosmic. Eerst een stukje gewandeld om het roedelgevoel met Punk en mij te versterken. Daarna naar binnen en haar even lekker laten doen. Een uurtje later begonnen zij en Punk elkaar af te tasten door middel van spel. De eerste nacht was Cosmic onrustig, ze heeft niet geblaft o.i.d. maar rende wel als een idioot het hele huis door, midden in de nacht. De volgende morgen was ze al weer vroeg van de partij.

Cosmic voor de tweede dag bij mij, met een permanent verbaasde blik!
Tijdens mijn eerste lange wandeling met Cosmic merkte ik dat ze OVERAL bang voor was. Auto's, fietsen, andere honden, andere mensen. Het was allemaal eng. Ik had een stuiterbal aan de andere kant van de riem, overal sprong of rende ze voor weg. Ik had enorm met haar te doen.
Met het idee van socialisatie in mijn achterhoofd ging ik op zoek naar een gehoorzaamheidscursus. Die vond ik, maar Cosmic was hier nog lang niet aan toe, bleek. Ze was overal bang voor en veels te veel bezig met haar omgeving, en ze had moeite met de oefeningen uitvoeren. Dit leidde tot frustratie, wat zich uitte in binnen plassen. Het binnen plassen heeft 2 maanden aangehouden. Eind maart heb ik een bench in de huiskamer gezet en is het binnen plassen gestopt. We zijn met de cursus gestopt.
Cosmic werd iedere dag dapperder, iedere dag durfde ze meer. Toen het goed bleef gaan hebben we een andere cursus gezocht, en zijn opnieuw begonnen. Deze keer ging het SUPER! Helaas kwam met haar zelfvertrouwen ook het vertrouwen dat ze mij in het bos heus wel terug zou vinden, en Cosmic begon met weglopen.

Cosmic heeft, in de afgelopen zes maanden, mijn leven al enorm verreikt. Ik zocht een hond die mij uitdaging bood. Waar ik uren mee kon gaan wandelen, en daarnaast misschien iets van hondensport doen. Uitdaging bied ze me, iedere dag weer. Dus ondanks dat ik wel eens over haar klaag, heb ik precies gekregen wat ik wilde.
Dankzij Cosmic ben ik hier op het forum gekomen, omdat ik hulp zocht met het binnen plassen. Al mijn eerdere topics gaan over het binnen plassen, ik zat er écht gigantisch doorheen. Nu ben ik blij dat we doorgezet hebben. En vaak als ik me erger aan Cosmic dan realiseer ik me dat ik net als haar ben.. Dat we zoveel gemeen hebben en dingen zo op dezelfde manier doen.
Dankzij Cosmic heb ik een hele hoop nieuwe leuke mensen leren kennen. Ik heb helaas nog niet iedereen op het forum mogen leren kennen in het echt, hihi, maar ik ben erg blij dat ik Corina en Scotty, Sally en Ruby, Sanne en Evy en Alexandra en Fenna heb mogen leren kennen tijdens wandelingen! Ook de groepswandelingen in de Loonse en Drunense duinen vinden we zó ontzettend leuk, evenals de niet-wandelingen, de ontmoetingen met Janneke (van Joep) en Inge (van de Canadeesjes).
Soms wil ik te hard, moet ik even pas op de plaats maken, foto's terug kijken, en zien van hoe ver we gekomen zijn. Ik ben trots om mijn kleine Mikske en kijk uit naar de komende 10 (+) jaar die we samen door gaan brengen! 



3 doggies


















