
Bamse is thuis, als eerste bedankt voor jullie berichtjes. had ik nodig. zal proberen een goed verslag te geven.
een hele emotionele dag geweest, de heenreis ging goed, niet te warm, om 12.30 kwamen ze dr halen, en ben ik mee gegaan om haar onder narcose te brengen, en dat gaat nimmer als vanzelfsprekend, allebei de poten , de voorpoten willen niet geprikt worden, de aders rollen weg, dus al geen pretje, maar ben het ondertussen wel gewend want dat is iedere keer weer.
enfin ze beloofde me alle goede zorgen .
half vier kwam dr. Meij met me praten, over de operatie....... het eerste wat hij tegen me zei waar iedereen bij was, personeel enz. je hebt gelijk gehad, je had het goed, er was wel degelijk wat anders aan de hand dan de tremoren, gescheurde dubbel geklapte meniscus.
op de echo de ct scan en de mri was dat moeilijk te zien, aangezien ik de filmpjes had en er op bleef hameren dat er meer aan de hand was dan haar tremoren, en ze een dag daar is geweest, verleden week vrijdag, hebben ze gezien dat Bamse wel degelijk veel pijn had en amper kon lopen.
Uitgevoerde operatie... Knie rechts. Gescheurde deel mediale meniscus verwijderd en de knie gestabiliseerd met hecht techniek, de knie waar de implantaten inzitten, die knie is het.
Prognose, Gunstig.
Bamse mag zwemmen als vorm van revalidatie vanaf 2 weken na de operatie.
over vier weken moet ze terug voor controle.
wat de rug betreft, aangezien ze al vanaf na 19 april al opeens begon te manken, wat anderen niet zagen, maar ik wel, vandaar de 17 mei ed fotoos, omdat ik toch dacht dat het de voorkant was, de hond ontziet de achterkant en gaat dan op de voorkant belasten, vandaar dat er gedacht werd, de voorpoten. nee dus.
aangezien ze vanaf die tijd al verkeerd liep, is toch haar rug belast, hernia die niet te ernstig is kan vier tot zes weken weer in het geheel in de goede staat komen. daar gaan we van uit.
na vier weken controle.
Hoe is het nu met Bamse ? ik mocht haar gaan halen ze was net wakker, en wat het ergste was ik hoorde haar op de gang al...huilen... ja toen ik haar zag was het me te veel, een hoop ziel, zo erg. een hond die naar me toe kroop. en huilde. en ik ? het was voor mij genoeg, kon er niet meer tegen, heb daar zo zitten huilen op de grond. Bamse huilde niet van de pijn, maar ze kwam zo uit de narcose, wist ik niet dat dat kon gebeuren, voor mij was het genoeg, kon er niet meer tegen, en ach dan zijn het geweldige mensen.
naar de auto..... ze kon niet staan, met zes man sterk op een brancard gelegd, ging niet, ze sputterde tegen, dus weer op de grond, een handdoek om de achterkant en zo met zes man naar de auto getild....
de auto stond voor de ingang, maar het was daar 35 graden, de volle zon erop. deuren en achterdeur open, maar de zon vol erin, hebben ze handdoeken nat gemaakt, haar erin getild en ijs gebracht, aan de voeten de kop en de rug neer gelegd, auto dicht en airco aan.
en ik... uitgehuild en naar huis, tijdens het rijden, ben ik tot rust gekomen, dacht, het is nog drie uur rijden, dan is ze beter uit haar slaap.
thuis gekomen, daar sta je dan zonder hulp , een hond van 75 kilo die half bewusteloos is. ze moest er uit natuurlijk... en ze lag in de gang, en nog vraag ik me af, hoe heb ik haar eruit gekregen ? ik had wel haar zwemtuig om gedaan, zo bijdehand was ik nog wel.
emotioneel ben ik er niet zo best aan toe..... ze zit dik ingepakt, dacht even een kijkoperatie , nee dus. .
om het uur ga ik met haar naar buiten, al is het maar tien meter lopen, zodat de bloedsomloop op gang komt.
verleden keer is ze een nachtje gebleven, nu naar huis, dus dat lopen is morgen misschien veel beter, hoop ik.
ze slaapt alleen maar, medicatie mee gekregen, helaas weer tramadol carparol en antibiotica..
ondanks alles. de chirurg een goed gesprek mee gehad, hoe komt ze aan de gescheurde meniscus ? pech.
nu revalideren, en weer de moed erin houden, en heus het komt goed.



3 doggies


goed verlopen,en huilen geeft niets lucht op..























