Niet echt fijn...
Het lijkt enorm op Frnak's topic maar ik wou zijn topic niet verpesten met mijn verhaal ...
Als ik zo naar Pepsi kijk die nu naast me ligt te slapen..krijg ik een krop in de keel,tranen in de ogen, en zijn leventje en onze momenten voorbij... Pepsi gaat in September 10jr worden. De jaren tellen op & elke ochtend dat we opstaan is een dagje korter bij de afscheid die ik ga moeten nemen van mijn eerste hondje. De hond die me de smaak geeft & elke dag meer, om meer te doen voor honden. Van hen meer en meer houden. Dankzij hem kreeg ik mijn eerste ervaringen..Hij is altijd enorm lief geweest en nooit boos om de mogelijke fouten die we maakten. Het raakt me enorm om die ouderdoms verschijnselen te zien: zijn roze huid die grijze plekken krijgt, hij is sneller moe, rustiger (Als pup had hij hyperkinetische verschijnselen, die we heel goed onder controle hadden zonder medicatie)... Ik ben bang voor de toekomst, maar heb zin om mijn dagen van de volgende jaren met hem samen te wandelen en spelen.I'm afraid of the future. En ik weet dat ik eigenlijk zit te stressen voor niks want hij is kerngezond volgens de DA. En je ziet wel dat hij zin heeft in het leven en geniet van dagen met ons. Ik doe alles om dingen te doen waar hij blij mee zal zijn. Bv, Morgen dagje zee, voor mij ZandGek!
De tranen in mijn ogen maken het beeld wazig, handig dat blindtypen... Ik ben bang, het raakt me,het doet me pijn...
...
Pepsi, Ik hou van je. Tranen springen in mijn ogen terwijl je eigenlijk rustig van je slaapje geniet. Ik ben volgens sommigen misschien aan het overdrijven ,dan is het zo.
Ik ben bang,Pepsi.Ik hou van je mijn schatie 












.



en het belangrijkste; geniet van de dagen die je met hem hebt. Soms denk ik, we moeten wat meer een voorbeeld nemen aan onze honden. Zij nemen de dag zoals die komt en genieten van alle goede momenten 

