Vanochtend tussen 8 en half 9 zou ik bij de dierenarts zijn om foto's te maken van Lennon zijn rug.
Zie hier het vorige topic
Eenmaal aangekomen bleek er wat onduidelijkheid te zijn, omdat er in het systeem stond dat het om schouder foto's ging. Ik het hele verhaal verteld, uitgelegd welke problemen er bij zijn familie naar boven zijn gekomen enz. "Ja zo is het wel een heel duidelijk verhaal, we gaan de rug van twee kanten fotograferen en naar de schouders kijken". De arts die Lennon vorige keer behandeld heeft zou ook nog komen vandaag, en ze wachtten liever totdat hij er ook was. Vandaar dat Lennon even is opgenomen.
We hadden hem voor de zekerheid nuchter gehouden (ik had liever gehad dat het zonder roesje kon en dat ik zelf kon helpen, maar omdat ze liever op die andere arts wilden wachten kon dat dus niet). En meneer woog een mooie 19 kilo.
Ik heb nog nooit een hond zo makkelijk met een vreemde mee zien lopen de praktijk in. De assistente nam de riem over, zei wat lieve woordjes en daar ging Lennon, al kwispelend, vrolijk, met een slap lijntje zo met die mevrouw mee. Pas toen ik al bij de deur was keek hij nog ff 1 keertje om (huh ga je niet mee vrouwtje?), om vervolgens na een kleine aanmoediging van de assistente weer net zo makkelijk verder te lopen. Goh, het is toch wel een echte allemansvriend hoor, met heel veel vertrouwen.
Ik heb Lette haar telefoonnummer opgegeven, ik kan Lennon niet ophalen vandaag vanwege mijn tentamen, en ik hoor dus van Lette hoe het straks gegaan is.
Ik heb nog steeds een beetje een naar gevoel in mijn buik, vooral vanwege de problemen die bij familie gevonden zijn (niet verre familie maar echt dichtbij).



3 doggies











