Twee weken terug liep ik met iemand op die ook een hond had. Beide honden verdwenen om een bosje met groot hoefblad en... Dobby lag in de sloot. Daar is hij na een paar minuten gewond uitgekomen omdat hij op een puntig stuk hout was geklapt. Dierenarts, operatie, wond gespoeld en spier en huid gehecht. Een behoorlijke wond dus.
En ik nog zeggen: dát is waarom je niet mag zwemmen, het is gewoon gevaarlijk. Punt. Oh ironie, een punt was de schuldige, maar dat wist ik toen nog niet.
Vandaag liep ik met een ander iemand een rondje, hond erbij en hop, weer de sloot in. Tot twee keer toe. En hij kwam er weer gewond uit, nu aan een voetje. Het is al dicht, niet erg, maar toch. Ik ZEI toch: gevaarlijk.
Als ik alléén loop hebben we geen problemen meer. De conclusie: hij associeert andere honden met zwemmen, en is ietwat meer opgewonden dan normaal waardoor normale commando's en/of de correcties niet meer werken.
Dus ik heb een hyper-sociale hond die naar iedereen toe gaat voor aandacht en het niet kan hebben als ik een keer met iemand loop te praten. Voortaan maar alleen de rondjes doen en alleen op een veld blijven staan voor kletspraatjes.
Wat kunnen honden toch irritante, uitgekookte en STOMME wezens zijn. Want na jezelf op een puntig stuk hout spietsen nog steeds willen zwemmen, dan ben je toch echt BLOND (check!).



3 doggies






