Weer graag een 2e hond willen.

Hallo
Wij hebben 7 jaar 2 golden retrievers gehad. (moeder en zoon)
Helaas is de moeder op 14 jarige leeftijd in januari 2013 overleden.
De tweede hond (haar zoon) heeft weining moeite gehad met het verlies van zijn moeder,
en heeft nu voor zichzelf het gevoel 'ik krijg nu alle aandacht alleen'.

Toch zitten wij al weken weer te denken aan een tweede golden retriever, maar onze twijfel ligt
zo dubbel.
Vind de andere het wel prettig als we nog een erbij nemen?
Accepteert hij de pup?
Het is voor ons natuurlijk moeilijk om even met een fokker te zegen van 'mogen we als het niet goed gaat de pup terugbrengen.
Ook voor onszelf niet, omdat je al snel weer verkocht bent aan een pup erbij.

Wie weet raad en advies?

Roelof

normaal gezien zal de hond daar geen probleem mee hebben omdat hij al een tweede hond in huis gewend was. Ook als hij verder sociaal is zie ik geen probleem.

Je kan natuurlijk ook gaan kijken in het asiel voor een herplaatser, zo kan je jouw hond meenemen en meteen kijken of er een klik is tussen die twee. Misschien gaat hij daar beter mee om dan met een pup omdat hij nog nooit een pup in huis gehad heeft.

Hallo Erika & Tosca
Bedankt voor je advies.
Het is natuurlijk een optie wat je zegt, maar graag willen we wel weer een golden retriever.
Gezondheid van de golden retriever vind ik wel heel belangrijk, dus neem aan dat bij een asiel ik op een goed adres ben.
Wat je zegt is een goede keuze om de andere hond mee te nemen, dat kan alvast de hond zelf
kennis leren maken met de ander.

Roelof

Ik heb zowat de indruk dat jullie zelf niet echt klaar zijn om een pup te nemen. Als je schrijft : "als het niet goed gaat, eventueel terug nr de fokker ", , is dit toch een teken voor mij ( voel ik zo aan hé), dat jullie misschien beter nog even wachten, tot het moment dat je echt zegt : we gaan ervoor. Misschien vergis ik me hoor, maar dat is wat ik voel als ik jouw ding lees.

Hallo Koen

Nee, je ziet het verkeerd.
Het is ons namelijk overkomen dat we eerst maar een golden retriever hadden.
Toen wilden we ook graag een tweede erbij, maar de ander die accepteerde het niet.
Wij merkten dat ie verdrietig was, slecht ging eten, triest in mand gaan liggen etc.
Ben toen met haar naar de dierenarts geweest en die adviseerde ons om zelf haar puppy's te laten krijgen, omdat ze dat zelf beter zou accepteren.

Wij hebben dus (met pijn in ons hart) de pup weer moeten wegdoen.
Toen ze zelf jongen kreeg, die accepteerde ze wel, en vandaar dat we op die manier er toch een tweede bij konden krijgen.
Daarom heb ik nu een beetje het gevoel'is zoon net als moeder, of zal die het wel accepteren'.

Roelof

Natuurlijk weet je bij een asiel niet waar de hond vandaan komt en dus ook niets over zijn medische achtergrond.
Als dat belangrijk voor je is kan je ook via de rasvereniging kijken naar herplaatsers, deze komen dan van fokkers die fokken met stamboom en zich ook bezighouden met de gezondheid van de hond, zo ben je iets zekerder van een gezonde hond

Je moet zelf een beetje kijken naar hoe je hond is met andere honden, meestal zijn goldens wel sociale goedzakken
Ik denk dat beide opties voor jullie zeker kans op slagen hebben. Ik ben gewoon pro asieldieren dus wou het toch even melden, omdat het mij ook bij twijfelgevallen een betere keus lijkt.
Een pup gaat nog puberen en uittesten, ook bij de hond.
Ik zie trouwens wekelijks goldens voorbij komen op asielsites

hallo Koen.

Begrijp wel dat ik onze golden retriever geen pijn wil doen als ie echt de liefde ovar ons weer moet delen met een tweede golden retriever.

Vandaar mijn advies en raad die ik vraag.

Ik kan hem nu moeilijk vragen of ie er wel een tweede bij wil.'

Roelof

Ik snap je wel hoor.En als je het vraagt, gaat hij het volgens mij ook niet snappen.  Maar normaal gezien zou gezien zou er geen enkel probleem als er iemand een 2de hond neemt. Maar dan moet je wel zeker de nodige aandacht blijven geven aan je eerste hond. Jullie zullen jullie hond wel het beste kennen : heeft hij graag drukke pups of wordt hij liever met rust gelaten, hoe is zijn reactie met volwassen honden etc.  Een asielhond zou natuurlijk fantastisch zijn  . Een paar keer gaan met je hond naar het asiel gaan en hem vooral laten kiezen, met de twee enkele keer gaan wandelen en dan kan je zien of het klikt. Nog veel succes met je uiteindelijke keuze.

bedankt voor je uitleg.

Onze hond was (toen de moeder nog leefde) een drukke hond.
Wilde altijd de aandacht, als bv iemand hier kwam en de moeder aandacht werd geven, kroop hij er tussendoor met de uitdrukking 'ik wil de aandacht'.
Als ik met hen samen buiten wandelde trok hij enorm altijd aan de lijn, en als ik een ander persoon tegenmoet liep, was hij altijd enthousiast en wilde iedereen begroeten.
Nu hij er alleen nog is, merk ik wel dat hij rustiger is gaan worden.
Springt niet zomaar bij iedereen op, trekt niet echt meer aan de lijk, en als we een andere hond tegen komen gaat ie liggen op de grond met de uitdrukking dat is op de loer ligt te wachten.

je hebt de titel veranderd, geen twijfel ? gewoon graag een hond erbij ?

het is vakantie tijd, misschien voor drie weken eens een logee, om te kijken of je er twee aan kan ? weet wel dat een logee wat anders is, maar zo kan je kijken of een tweede hond makkelijk kan.

sorry, ik heb in een verkeerd topic gereageerd, hahaha proest.

een beetje uit het verband. bij volwassen hond, twijfel voor een tweede hond.

had het wel kunnen verwijderen hier, maar dan aan jullie de vraag wat had ze daar geschreven.

Ik denk dat je met een fokker altijd kan afspreken dat als het na een week of 2/3 echt niet gaat.. dat jullie de pup dan terug kunnen brengen dat zal zeker niet makkelijk zijn, maar als je ziet dat de huidige hond het echt niet trekt met de pup, moet je toch voor de hond opkomen en dat vermakkelijkt de keuze wel denk ik zo.

Ik heb het toen op precies dezelfde manier gedaan met de fokker, maar dan voor onze kat (we wisten niet of de kat samen kon omdat het nogal een apart geval is haha  )

hallo Lianne en Mara

Bedankt, met het antwoord van jullie ben ik een stuk verder.
Ja, net zoals je het zegt moet ik aan de hond denken die we nu hebben.
Ik ga het (als we een goede fokker gevonden hebben) gewoon goed en duidelijk bespreken.

Bedankt voor jou antwoord.

Roelof

En ik denk dat een degelijke fokker er totaal niet mee zit en het juist waardeert dat jullie echt voor het welzijn van jullie hond(en) gaan!

Bij ons is dat ook gebeurt stipt een jaar later is de zoon gestorven :( ik denk dat zijn verdriet zijn ziekte heeft doen versnelle ik denk dat het zeker moet lukken met een tweede hond! Het zal wel wennen zijn voor je hond dat de aandacht weer verdeeld wordt...

Hallo Roelof,
Ik wil graag wat toevoegen uit eigen ervaring. Misschien heb je er wat aan en maakt het je overweging voor een pup of een asielhond makkelijker.

Tot 2 jaar terug heb ik altijd maar 1 hond (buddy) gehad. Zij liet andere honden altijd links liggen. Zocht geen speelkameraadje en maakte ook geen ruzie. dat vodn ik altijd jammer en sneu voor haar, alsof ze spelen met andere honden niet kende. Ik kreeg haar pas toen ze 1.5 jr was. Ik hoopte daar verandering in aan te brengen door er een hond bij te nemen die andere honden gewent was en daar goed mee overweg kon. die hond (junto) heb ik gevonden. Helaas is het tussen hem en Buddy in ruim een jaar tijd nooit  echt tot samen spelen gekomen. Een heel enkel keertje trokken ze samen aan een flosstouw als ik het in het midden vast hield. Wel lieten ze elkaar op een goede prettige manier met rust, zowel in huis als buiten. En begrepen ze elkaars taal.

Buddy is overleden en na een half jaar heb ik een pup (romy) in huis genomen. Junto en Romy gingen bij de ontmoeting prima met elkaar om. Speelden en renden samen. Alles koek en ei.
Eenmaal thuis heeft Junto Romy, de eerste weken, in mijn ogen best stevig aangepakt, zonder haar te verwonden. Maar veel onderuithalen bij rennen, strotbijten, poten pakken en omdraaien. Junto bepaalde waar ze wel en niet mocht komen en waarmee ze wel en niet mocht spelen. Junto bewaakte zijn eten en kluifjes met zijn leven. Gelukkig zat hij in de bench, anders had Romy zeker vaker een flinke verwonding opgelopen! Romy moest duidelijk zoeken en leren hoe ze daar mee om moest gaan.
Romy vond dit alles eerst erg spannend maar leerde Junto lezen en kennen en ging er steeds beter mee om, zonder over zich heen te laten lopen. Na een week of 4 ging ze ook wel van zich afbijten/snauwen als Junto haar speeltje of kluifje wilde stelen.
Nu, 6 weken later, is het een heerlijk stel. Junto lijkt zijn grenzen minder streng te bewaken en is minder ruw met Romy. Romy laat niet over zich lopen en heeft soms maling aan een waarschuwing van Junto. En bewaakt ook haar eigen grenzen duidelijk naar Junto. Die daar prima mee omgaat. Ze spelen met elkaar, rennen samen en liggen soms samen op de bank. hebben ze allebei een kluifje dan is een brommetje van de een genoeg om de ander uit de buurt te houden.

We hebben ook 2 logeerhonden gehad de afgelopen 2 weken en ook daar gingen zowel Junto als Romy weer heel anders mee om. Romy wilde wel spelen maar de logeetjes niet. Pas de laatste 2 dagen zag ik dat ook de logeetjes wat meer toenadering zochten naar Junto en Romy.

Ik wil ermee zeggen dat het per hond erg kan verschillen hoe een reactie is. Dat ook samen op vreemd terrein of samen voor jullie eigen hond op eigen terrein wel uit kan maken hoe de honden met elkaar zijn. En het heeft tijd nodig merk ik. Voor jezelf als baas om de hond te leren kennen en voor elke hond apart om aand e situatie te wennen en elkaar te leren kennen. In mijn ogen is 2 weken daarvoor veel te kort.

Ik wens je veel succes en voorpret met uitzoeken en bedenken wat je wilt. Het is echt te leuk, 2 honden!! Ik kan het je van harte aanraden!

graag is het ook echt dat ik (en mijn 3 kinderen) er een 2e hond bij willen weer.
Wij willen ook echt graag weer een 2e hond.
Mijn vrouw wil het best ook wel, maar die zegt me, ik denk dat je Max (de hond die we nu dus hebben nog) verdriet aandoet.
Zei heeft het gevoel dat (toen we 2 honden hadden) de jongste juist alle aandacht zocht bij ons, en dat deelden we toen natuurlijk over twee honden.
Max vind het (op haar manier) dus nu eigenlijk prettig om alleen met ons te zijn, krijgt nu alle aandacht alleen en dat merk je.
Toch hebben we wel eens als de naam van de hond (die is overleden) dat Max spontaan de tuin in rent met zijn speeltje, echt zoekt om de andere hond.

vandaar dat het voor ons allemala een beetje dubbel is.
Ik zeg in mijn hart ook: ik wil graag weer twee honden,
maar mijn verstand zegt: Ik denk dat je Max verdriet doet om er weer een tweede bij te nemen.

Dus het is zo dubbel voor ons allemaal.

Bedankt voor jullie raad en advies, en ik kan het altijd met een fokker afspreken qua de 'klik'tussen beide honden, en hopelijk gaat alles precies zoals wij het graag willen.
Max weer een speelkameraad erbij.

Roelof

Bel een asiel op waarvan je weet dat er een golden retriever zit, vraag of je met jou golden retriever kan komen kennismaken om te zien of het klikt, en kijk dan samen met jou hond van adopteren we hem of niet.

De asielhond is al volwassen, dus je hebt geen rare dingen met volwassen worden.. (want mijn ouders hebben dus een golden retriever reu die niet met grote honden kan) en je ziet zelf ook gelijk of het karakter van de hond je wel aan staat..

En qua gezondheid. Iedere hond kan ziek worden, ook de perfect gefokte honden. Als je in het asiel een hond van ongeveer 3 jaar hebt die op dat moment gezond is heb je gewoon kans dat deze 14 word, hoe deze ook gefokt is. En je kan ook een pup bij een erkende fokker kopen waarbij de ouders op alles zijn getest en een zieke hond hebben.

Gezondheid is niet te garanderen. Honden kunnen net als mensen gewoon ziek worden. Dus als het klikt met een hond in het asiel en hij is op dat moment gezond, dan zal hij prima gewoon 14 kunnen worden.

Ben speelde eerder (ook als pup) nooit met andere honden, tot hij ineens alleen was met de 5 jaar jongere Bryan die nu 11.5 maanden is. Ben speelt met hem, knuffelt met hem.. Ze slapen in 1 mand..
Ben was niet verdrietig voor hij speelde. Hij ging elke dag een balletje gooien enzo. Ben speelde gewoon niet, ik denk dat hij een beetje onzeker was.

Ik kwam er toen mijn ouders een keer op vakantie gingen en ik alleen met Ben thuis bleef (toen woonde ik nog thuis) dat Ben de andere honden (3) zeker miste. Hij was een beetje eenzaam. De relatie met de kleine honden van mn ouders (een shi shu en een jack russel kruising) ging het altijd goed. De golden retriever vond hij wat minder. Toen heb ik Ben dus laten castreren in de hoop dat het wegnemen van de hormonen zou zorgen dat hij geen voorrang meer wilde bij teven. En ondanks dat Ben verder helemaal niets veranderd is na de castratie, is hij wel enkele maanden na de castratie die golden retriever (die ook Max heet, lol) gaan accepteren.

Ben was toen bij die week alleen heel onzeker, blafte veel.. Als ik naar de wc ging zat hij in de woonkamer te piepen.. Ik durfde niet eens boodschappen te doen omdat ik m zo zielig vond (dus heb toen uit paniek de buurvrouw gevraagd om ff wat voor me mee te nemen, haha, gewoon uitgelegd dat Ben zo echt niet alleen kon en t eenmalig was)
Na die week was Ben heel blij. Hij ging helemaal stuiteren toen ze terugkwamen. Hij speelde nogsteeds nooit met de andere honden en was niet veranderd..

De eerst volgende vakantie lieten mn ouders hun shi shu dus thuis, en Ben deed gewoon zoals hij altijd doet.

Voor ik t huis uit ging, paar dagen, heb ik een 2e hond in huis gehaald. De verhuizing ging 100% zonder problemen. Ben heeft geen last gehad van heimwee ofzo.

Bryan was voor Ben dus de perfecte match. De ideale vriend voor Ben. En dat maakt dat ik zo veel van Bryan hou, dat hij Ben zo gelukkig maakt. Bryan heeft een heel ander karakter, is n heel andere hond.. Speelt voor Ben soms veel te grof.. Maar Ben is wel gelukkig met Bryan. Ik geniet ervan als ik ze samen zie spelen. En als ik dan weer alleen met Ben op t veld sta met n balletje, en Bryan is niet mee, dan heb ik t gevoel dat er iets mist.

(ze gaan 1x per dag kort apart uit, zodat ze individuele aandacht krijgen waarbij de ander er geen last van heeft. Ik doe altijd Ben eerst zodat die al moe is van t spelen en dan gaat slapen als ik met Bryan weg ben. Volgens mn buren heeft hij de eerste week wel gejankt die paar minuten.. Maar nu is hij dus stil als ie eventjes kort alleen is!)