Ik ga nu misschien heel even hard zijn, maar hopelijk versta je het.
Heb geen medelijden. Hij voelt jou verdriet, jou medelijden, jou zwakheid. Hij is een hond, en jah, castraties gebeuren bij honden. Je hebt het gedaan om ongelukjes te voorkomen, dat is heel mooi!
Ze zijn van de narcose altijd wat slecht, en de dagen nadien doet die hechtingen pijn. De etter kan duiden op een ontsteking, daar was inderdaad antibiotica voor nodig en heb je goed ingeschat.
Maar het is nu vijf maanden verder, dus ik zou echt stoppen met medelijden met hem te hebben. Hij is het al lang vergeten. Het enige dat hij nu weet is dat hij lekker veel kusjes en knuffels krijgt en oooh hier en ooooh daar. Dit kan hij zoooo leuk vinden, dat hij zich "beter" voelt dan de andere en dit uit met rijden. Hij kan zich ook vervelend en overprikkelt daardoor voelen, wat zich ook kan uiten in rijden. Geef je hem aandacht als hij rijd? Dit is iets waar hij zichzelf serieus mee in de nesten kan krijgen (lees, gevecht uitlokken met een hond die er niet van gediend is, en terecht). Leidt hem af vóór de moment dat hij gaat rijden en beloon als hij dus naar jou luistert ipv te gaan rijden. Hou dit consequent vol.
Maar hou het medelijden en dergelijke maar weg, de ballen komen niet terug en het maakt jou en jou honden heel onstabiel.
Ga lekker trainen met hem en verdeel de aandacht gelijk onder je hondjes. Duld geen gedrag zoals rijden en dergelijke. Meteen afleiden.