Wat ik heb gedaan is in het begin altijd gereageerd op gehuil/gepiep. Dan was het eerst even heel neutraal en zo rustig mogelijk naar buiten. Dan wist ik daarna ook zeker dat ze niet meer piepte/huilde omdat ze uit moest. Als we dan terug kwamen weer zo rustig mogelijk de bench in en dan bleef ik er even bij. De ene dag hielp rustig praten met een beetje aaien, soms was alleen ervoor zitten genoeg.
Zeker de eerste week werd ze gewoon rond een uur of half 3 wakker. Dan om 4 uur, dan om half 5 en uiteindelijk ging ik er vaak 5 uur maar uit. Ja, zware nachten 
Ergens eind van de 2e week werd het steeds iets later dat ze wakker werd. En ook lukte het steeds ietsje beter om daarna ook weer in slaap te vallen. Daarna kwam het ook voor dat ze piepte ik er heel rustig naar toe ging en dat ze, na een zin als 'ga maar slapen' op een hele rustige neutrale toon, weer ging slapen. Nog later was even zuchten ook genoeg en zo bouwde alles geleidelijk op. (Met ook wel eens een slechte nacht hoor)
De grootste fout die ik gemaakt heb was haar moe willen maken om te slapen. Doe dit niet
want dat werkt juist averechts. Ik dacht van, lekker even goed spelen, lekker buiten enz. dan slaapt ze wel goed, maar juist daardoor had ze eigenlijk veel te veel prikkels en daar werd ze hyper van. Toen ben ik juist zeker een uur/1,5 uur voordat we gingen slapen al begonnen met het rustig worden. Dus vanaf die tijd werd er niet meer druk gespeeld (kauwen op een speeltje mocht wel, maar niet meer rennen en vliegen zeg maar) en ook was het laatste uitlaat rondje gewoon even naar de overkant om iets te doen, en dan weer terug. Dit scheelde echt enorm en hierdoor sliep ze beter 
Gr. Alexandra