" Amai dobry, het lijkt net of ik mijn eigen verhaal lees, enkel is het bij mij slecht afgelopen en heb ik het advies van de hondenschool blindelings gevolgd. Had ik dit maar 4 maanden terug gelezen.
Ik mis mijn hond vreselijk en twijfel nog elke dag of ik de agressie in het ras/kruising de schuld geef of mezelf. Zolang ik dit niet weet komt hier geen hond meer binnen.
Aan alle mensen die een pitbull/stafford/kruising willen in huis nemen, zou ik zeggen neem er de onderdanigste van het nest uit. Maarja de mensen op het forum zullen het hier vast ook niet mee eens zijn.
Edit* dobry: over welke hond ging het bij U?
"
wat ik denk is dat agressie of overdreven angst of een andere niet typisch hondse karaktertrek, door vele factoren kan komen. Het begint al met wie zijn ouders zijn, hoe de dracht verliep, hoe de puppentijd was. Was er veel druk en stress? Of verliep alles zoals het hoort.
Dan de socialisatie, wat ook niet altijd makkelijk is welke keuzes je maakt, daar had ik zelf ook wel een paar fouten mee gemaakt door mijn pup naar elke hond en elk mens te laten gaan bijv. Nu zou ik een pup liever gedoseerd kennis laten maken en alleen na mijn toestemming. En dan heb je natuurlijk nog de raskenmerken en het eigen karakter van de hond waarmee rekening gehouden moet worden.
Bij mijn hond ging het om een wolfsgrauwe duitse herder uit een werklijn, waar ik lang naar gezocht had, ook een ras wat vaak met harde hand opgevoed moest worden volgens veel "kenners". Ik ging dus op de dhclubtraining, waar de hond niet leuker van werd. Pups moesten al een slipketting om.Mijn buurman die ook een dh had en wel op die training bleef, terwijl ik naar een andere hondenschool ging waar men niet liep te drillen of de honden met slipkettingen plaagden. Het verschil in beide honden was opvallend, hij liep altijd met een hyperhond die uitviel naar elke hond die hij zag en daar ook niet van af te leiden was, hij kon hem ook niet los laten lopen. Ontspannen wandelen was niet mogelijk voor hen. Terwijl bij ons alles veel soepeler en ontspannender verliep.
Over agressie bij mijn tweede hond (een asielhond die wij op volwassen leeftijd kregen) bij haar was er niet veel voor nodig om haar te laten uitvallen, en zelfs bijten, in het begin tenminste. Na een lange gewenningstijd waar we haar altijd de ruimte gegeven hebben om zichzelf te zijn, was ze tot rust gekomen, vertrouwde ons en even lief (of nog veel liever) en verdraagzaam als elke andere hond.
Lang verhaal waarmee ik probeer te zeggen dat elke hond ongeacht ras of achtergrond met respect, liefde en geduld behandeld moet worden. En dat je dan met je hond een zo goede band krijgt dat je hem kan leren dat agressie niet nodig is maar dat er ook andere manieren zijn om de dingen op te lossen. Rekening houdend met dat sommige rassen en ook individuele honden, nu eenmaal meer op zichzelf zijn dan de ander en liever niet zo graag met andere honden omgaan. Mijn vriend had bijv. chow chows en dat waren geen honden die gezellig met andere honden wilden spelen. Dat moet je dan ook niet willen veranderen, honden dwingen sociaal te zijn lukt niet. Je kan ze wel helpen door op tijd de situatie in te schatten en te voorkomen dat agressie nodig is.