Dobby had weer eens een terugval en ging zwemmen. Hij rent dan ook door het ondiepe gedeelte van de sloot om sneller te zijn. En ineens een gekerm en gejank. Ik natuurlijk in supersprint er naartoe, staat hij daar ineen gekrompen, staart laag, oren naar achteren. Er reed op dat moment een auto met 4 man sterk van gemeentewerken langs, dus ik roep eerst help zo van "nu zijn ze nog binnen gehoorafstand". Dobby kwam er niet uit. Ik hem bij de halsband gepakt en getrokken - alleen zo kon ik er achter komen of hij vast zat en aan welke poot. Maar, hij kwam er zo uit. Een vrouw had Dobby's gegil gehoord en kwam ook aanrennen.
Ik zijn voetjes nagekeken. Niets. Ik hem aangelijnd zo van feest over, maar rustig naar huis gaan. Na 30 seconden begint hij te manken. Wist ik in ieder geval wáár ik moest zoeken. En toen kwam de bloedvlek, op zijn borst. Sta je dan. Ik voelen, hand onder het bloed. Geweldig gevoel, zo daar alleen.
Ik gezocht naar de wond, een ronde wond waar de huid weg is. Ik zag het bloed er niet uit stromen, dus het viel naar verhouding nog mee. We zijn héél langzaam naar huis gelopen en ik had alvast gebeld om water te koken zodat ik de boel kon schoonmaken en ontsmetten.
Het is een rond wondje en ik kijk zo door de huid heen. Ik heb het schoongemaakt en ontsmet en het bloeden is al bijna gestopt. Dobby ging zelfs netjes opzitten toen ik de wond met een druppelflesje wilde ontsmetten. Wel met hulp, want normaal kan hij ook niet zonder steun opzitten. Ik ga over een uur kijken of het nog bloedt en dan even de dierenarts bellen. Dan weet ik namelijk of het redelijk spoed is, of ook nog later op de dag kan.
Ik heb al vaker zulke wondjes gezien, alleen dan was het door de beet van een andere hond.
En ik al snel denken: hopelijk was dit zo'n negatieve ervaring dat je nooit meer aan water durft te denken.



3 doggies



) en dat het goed herstelt. Beterschap!










