Ja ik denk dat je duidelijk moet zijn tegen je gezin.Als de kortademigheid komt door hart of longen of vacht achter de longen is het vaak genoeg mogelijk dit te stabiliseren bijvoorbeeld door ondersteunende medicatie.
Als je negeert dat er iets niet in orde is, is de kans groter dat je gezin eerder afscheid moet nemen van jullie hondje.
Nog een na denkertje voor het gezin: Als je echt om een dier geeft wil je dat die zich goed voelt en heb je daar een hoop voor over, zelfs het afscheid nemen als dat voor het dier beter blijkt te zijn. Als je een dier laat doorlopen zonder hulp te bieden, zou dat een egoistische instelling zijn door het risico te willen uitstellen dat je afscheid moet nemen terwijl dat mogelijk heel niet aan de orde is.
denk niet wat is goed voor mij, voor het gezin, wat is goed voor de hond, wat heeft de hond nodig het is afhankelijk van jou en het hele gezin.
Begrijp me goed dit is geen aanval op jou absoluut niet, maar zou graag het gezin dat bang is afscheid te moeten nemen, willen motiveren na te denken of het puur om henzelf gaat in deze of dat het erom gaat dat je voor de hond het juiste doet. Liefde voor het dier houd in dat je soms stappen moet nemen die je voor jezelf moeilijk vind. En als straks blijkt dat het prima op te lossen is met medicatie zou iedereen in het gezin zich voor de kop slaan en denken hadden we maar eerder die keus gemaakt, als je dier zich beter voelt straalt die dat uit en dat voel je. En is er toch niks aan te doen zijn, persoonlijk zou ik me vreselijk schuldig voelen als ik mijn hond zou laten lijden omdat ik niet zonder haar kan en wil. het leven zonder haar zou voor mij zeker de eerste maanden een hel zijn want ik ga nergens heen zonder haar. Maar ik hou van haar en het leven draait niet alleen om mij. Als het haar tijd is laat ik haar gaan hoe moeilijk dat ook zal zijn. Houden van is niet alleen houden van en vasthouden maar ook loslaten.