Anoniem (gast)
Vorige week dinsdag merkte ik dat mijn hond zich niet zo goed voelde. Ondanks haar 12 jaar was ze altijd een héél actieve hond, met een grote eetlust. Ze lustte werkelijk alles.
Maar vorige week wou ze amper eten. Enkel een snacks wou ze en het natvoer van de kat probeerde ze ook op te eten
, maar haar eigen brokken weigerde ze. Maar buiten dit merkte je niets aan haar. Vrienden vonden zondag zelfs dat ze er helemaal niet ziek uit zag.
Maar zondagnamiddag ging het pijlsnel achteruit met haar. Ze begon super véél te drinken,, moest om de 5 min plassen, jankte zachtjes... Van zondag op maandag heeft den duts helemaal niets geslapen! Ik dacht direct aan een baarmoederontsteking.
Maandagochtend ging ik direct naar de dierenarts. Mijn vermoeden van baarmoederontsteking werd bevestigd. Ze heeft daar de hele voormiddag aan een infuus gelegen om te spoelen. 's middags werd ze geopereerd en 's avonds mocht ik haar gaan halen.
De volgende dag is de dierenarts even naar haar komen kijken en zei dat ze goed herstelde. Mijn hond kwam naar haar toe gestapt en kwispelde... Maar ik ken mijn hond en weet dat ze een hoge pijngrens heeft en er alles aan doet om naar anderen toe haar "lijden" te verstoppen.
Ik maak me dus nog steeds zorgen. Mijn hond drinkt wel gewoon, maar weigert opnieuw haar brokken. Enkel een snacks en natvoer wil ze een beetje.
Woensdag belde ik de dierenarts hiervoor. Zij stelde me gerust en zei dat ik me geen zorgen hoef te maken. Ze gaf als tip om de brokken nat te maken en te mengen met natvoer. Maar wanneer ik dit doe weigert mijn hond nog steeds te eten. Enkel het pure natvoer wil ze.
Ze krijgt pijnstillers en antibiotica.
Ik blijf me toch wat zorgen maken. Hebben jullie ervaring met hoe lang het herstel kan duren? Ben ik nu gewoon overbezorgd of zijn mijn zorgen terecht?
Wat zijn de mogelijke complicaties na dergelijke operatie? Ik las ergens over nierfalen? Maar hoe merk je dat?
Zijn er nog andere complicaties of dingen die ik in het oog moet houden?




