Zal ook nog even vertellen wat wij met een hond hebben meegemaakt.
Wij hebben een bernersennenhond gehad, die verging van de jeuk.
Alles geprobeerd, niks hielp.
Dokters afgelopen, iedere keer ander voer op doktersadvies, medicijnen tegen jeuk, niks maar dan ook niks hielp.
Allergietest gehad, niks kwam eruit.
Werd gedacht aan schruft, iedere dag wassen, 10 dagen lang met speciale shampoo, niks geholpen.
Op het laatst met spuiten tegen jeuk, de eerste hielp een half jaar, op het laatst werkte het nog maar een week. We geven de spuiten op het laatst zelf.
Ik kon er dus ook niet meer tegen. Hele dagen een krabbende hond te zien. Ik werd er gek van. 4 tot 5 maal daags stofzuigen was heel normaal. En ik ben diegende die de beslissing heeft genomen om haar te laten inslapen. Ze was net 7.
Heeft me veel verdriet gedaan, want er zijn altijd mensen die meteen een oordeel klaar hebben. Maar die zitten er niet dagelijks bij en weten niet wat die jeuk met een hond doet. Ze heeft er dus ruim 6 jaar mee gelopen.
Toen we later onze andere golden kregen, kreeg ik zelfs van een persoon commentaar.
Maar ik weet wel, dat we alles wat we konden doen, geprobeerd hadden.
Nu hebben we Floyd en tuurlijk krabt die zich ook wel eens.
Maar ik heb nog altijd het beeld van die andere hond voor me en ben nog steeds angstig op dat gebied.
Wat ik nu probeer te vertellen is, dat ik toen op hetzelfde punt zat als Anne.
Ik kon er ook niet meer tegen.
Niet voor mezelf, maar al helemaal niet voor de hond.
Misschien dat ik daarom de stap van Anne kan begrijpen.

















