Vanochtend liep ik zoals altijd met Max een klein rondje van 10minuten.
Na nog geen 200 meter zag ik een bruine labrador aankomen aan een flexilijn. Opzich niet erg, maar toen ik zag wie de lijn vast had schrok ik me rot! Er liep een (ongeveer) 3 jarig jongentje met een stuiterende labrador met daar achter aan een schokkende vent...
Ik dacht in mezelf: "ooooohhh en nu dan?!"
Ik wist echt niet wat te doen en bleef maar stil staan, in de hoop dat meneer zich met een noodgang naar dat kindje haastte... Nou nee dus, hij bleef sjokken, en probeerde op een mompelende manier zn hond stil te zetten.. En net toen meneer vlakbij het kindje kwam, ging het mis.. de Labrador kon niet langer wachten en nam een sprint naar Max. BOEM, kindje op de grond in tranen. Labrador met een noodgang op Max af en een kletterende flexilijn erachteraan.. Max schrok zich rot van dat geluid en die was in alle staten om weg te komen... Ja en dan?! Meneer kwam met het kindje op zn arm naar zn hond toe, pakt de hond en mompeld: "g*dverd*mme, altijd maar die onopgevoede honden en mensen, loop gewoon weg."
Ik kon hem wel wurgen... Gelukkig had het kindje alleen een schaafwond op zn knie en handjes..
Je bent toch OERdom, als je een 3jarig kindje met een (grote)hond laat lopen?!



3 doggies

















. Waarom denken mensen er toch zo makkelijk over ik kan het toch maar niet snappen