Hi,
@ Anja: even iets verduidelijken:
Er is een groot verschil tussen de werking van een slipketting en die van een tuigje of harnass (of gewone halti/gentle leader):
De laatstgenoemden zijn géén correctiemiddelen. Als de hond niet trekt heeft hij er ook geen last van. Het is dus een vorm van vermijdingsleren; jij als eigenaar doet helemaal niets, de hond corrigeert als het ware zichzelf. Als hij gaat trekken loopt hij vanzelf tegen een onprettige grens aan.
Het verschil met de slipketting is dat een slip via positieve correctie werkt; de ketting zelf corrigeert niet, jij moet een ruk eraan geven.
Waarom zijn nu moderne hondentrainers níet voor een slip, maar zullen bijvoorbeeld wel een harnas aanraden? Bovenstaande speelt hierin een rol: doordat een slipketting gebaseerd is op het principe van positieve correctie (lees: het toedienen van een onprettige/pijnlijke prikkel om gedrag te doen verminderen) zijn er een aantal voorwaarden waaraan het gebruik moet voldoen: precieze dosering én timing. Ga je op één van beide punten de mist in bij het gebruik, loop je het risico op verergering van het gedrag of zelfs agressie.
Voor ons mensen is het verschikkelijk moeilijk correctie juist te doseren en te timen.
Bij vermijdingsleren (in het geval van juist gebruik van de halti) speelt dit allemaal geen rol. Je dient in het geval van de tuigjes niet actief een prikkel toe, maar de hond corrigeert zichzelf door onprettige druk van het tuigje te vermijden. Daar komt dus dus geen menselijke inbreng bij kijken. Dosering en timing zijn niet van belang, tenzij de eigenaar aan het tuigje gaat sjorren, maar dat is niet hoe dit hulpmiddel gebruikt hoort te worden.
(Daarbij kleven er nog andere fysieke risico's aan een slipketting, en is waarschijnlijk de mate van stress groter, maar daar is onlangs al een topic over geweest).
Ik hoop dat bovenstaande je wat duidelijker maakt waaróm veel trainers dit onderscheid zo sterk maken.
Groetjes, Mischa