Ik liet Dobby vanmiddag los vér van een sloot. Beter gezegd, vér van vogels. We lopen een stukje door en hij peert hem naar de sloot. Het heeft zeker een kwartier geduurd voor hij op de kant kwam. Intussen dus wel op het gebied waar honden niet mogen komen, maar zeg dat maar tegen een hond. Me verstoppen, hard weglopen, het hielp niet.
Even verder kwamen we Dobby's vriendin tegen waar hij altijd heel fijn mee speelt. Dan heeft hij geen oog voor vogels, dus ik laat hem los. Wat blijkt? Een hond is vandaag niet interessant genoeg, hij spring de sloot in, zwemt het bruggetje onderdoor en heeft 45 minuten in het water gelegen. De kant aan de andere kant op, rennen, op het ondiepe stuk langs de kant rennen. En steeds dichter bij de weg, dus ik er achter aan. Verstoppen en wegrennen hielp wederom niet. Uiteindelijk was hij me kwijt en zag hij me. Ik roep kom, hij komt, en aarzelt dan. Balletje weggegooid van de kant vandaan en ik had hem. Daarna weer balletje gegooid want ik = leuk! Natuurlijk heb ik hem de hemel ingeprezen, want hij kwam, al was het halfslachtig.
Ik loop tegenwoordig met 2 ballen waarvan een aan een touwtje, en een berg vleesjes, maar het kan hem geen bal interesseren. Zelfs een hond om mee te spelen is niet interessant genoeg. Er is gewoon niets wat tegen vogels op kan.
Ik laat hem dus niet meer los, aan een 20 meter lijn krijgt hij ook voldoende beweging. Het is zo niet verantwoord met aan 3 kanten doorgaande wegen rond het park.



3 doggies






