Eindelijk, na ruim drie maanden, begin ik het gevoel te krijgen dat Cosmic "mijn" hond is. Het gaat hier op het forum regelmatig over "de klik". Ook in een topic wat ik over Cosmic geopend had toen het niet zo goed ging, werd er erg kritisch gereageerd en zeiden veel mensen dat ik beter afstand van haar kon doen omdat het niet klikte. Ik ben ontzettend blij dat ik dat niet heb gedaan.
Cosmic plast sinds ruim een maand niet meer binnen. Goed, héél sporadisch heeft ze een ongelukje, maar dat kan gebeuren. Sinds kort blijft ook de bench 's nachts open en slaapt Cosmic gezellig bij mij in bed. Ik denk dat dit onze band heel erg ten goede is gekomen. Ook zit ze in de auto niet meer achterin, maar heb ik een gordel gekocht zodat ze bij mij voorin kan zitten, omdat ze graag uit het raam kijkt.. (nee, ik verwen haar verder niet, hoor). Hartstikke gezellig
Buiten gaat het ook steeds beter. Ze trekt nauwelijks meer aan de lijn, is niet meer bang van alles, en luistert steeds vaker wanneer ik haar roep. Ze luistert steeds beter. Wel alleen als het haar uit komt, maar het lijkt haar steeds vaker uit te komen, haha.
En goed. Cosmic is geen Punk. Dat zal ze ook nooit worden. Maar dat hoeft ook niet. Cosmic is Cosmic en ondanks dat ze ontzettend eigenwijs is ben ik gek op haar en zou ik haar echt niet meer willen missen. Ik heb me destijds verkeken, zowel op haar ras als op haar leeftijd, maar gelukkig is het allemaal op z'n pootjes terecht gekomen. En voordeel is, ze wordt vanzelf ouder
Enige ding, dat een beetje als een boze wolk boven mijn enthousiasme hangt, is mijn moeders opmerking toen ik haar vertelde dat Cosmic eindelijk als "mijn" hondje begon te voelen. Ze zei, jammer, ik had gehoopt dat ze nog weg zou gaan..
Maar dat mag de pret niet drukken. Ik ben super blij met mijn eigenwijze donderstraal!
En Cosmic lijkt ook tevreden..





3 doggies

