Olivia Elaine Newton
Ik moest heel eventjes nog denken aan wat we de laatste tijd allemaal mee hadden gemaakt.
Ik kijk even naar Edward, hij begint zijn spullen opzij te leggen en kijkt mij dan aan '' is er wat ? '' vraagt hij dan.
Ik schud mijn hoofd '' nee er is niets '' zeg ik dan met een kleine glimlach.
Zodra Edward opstaat sta ik ook op, hij pakt mijn handen even vast en kijkt me in mijn ogen aan '' ik prijs me elke dag gelukkig dat jij terug bent gekomen bij mij, je bent de meest geweldige vrouw die ik me maar kan wensen '' zegt hij dan, ik zag de pijn in zijn ogen weer.
Ik leg mijn hand tegen zijn wang '' Edward stop alsjeblieft met jezelf zo te pijnigen, ik heb het je vergeven .. vergeef het je zelf nou toch ook '' zeg ik dan tegen hem.
Hij kijkt me aan '' Olivia ik kan het mezelf niet vergeven, al die pijn die ik je aan heb gedaan .. die blik van je toen je .. die blik staat op mijn netvlies gebrand '' zegt hij dan.
Ik kijk Edward nog steeds aan '' Edward vergeef het jezelf nou toch alsjeblieft, je hebt me sterker dan ooit gemaakt .. en onze band is sterker geworden. En ik vergeef het je zoals ik net al zei. Dus ik smeek het je, vergeef het jezelf alsjeblieft '' zeg ik dan.
Ik haal mijn hand even van zijn gezicht af, Edward drukt zijn lippen op de mijne.
Hij legt zijn handen op mijn heupen, ik leg mijn handen tegen zijn borstkas aan.
Ik voel zijn hart weer tekeer gaan '' Edward ik houd van je, ik houd te veel van je .. maar dan niet op een slechte manier '' zeg ik dan.
Ik wil mijn lippen weer op de zijne drukken maar hij houd me even tegen '' Olivia, wat dacht je er van om binnenkort eens de bruiloft te gaan regelen ? '' zegt Edward dan.
Ik glimlach naar Edward '' dat gaan we zo snel mogelijk regelen '' zeg ik dan, hij glimlacht ook.
Hij drukt zijn lippen weer even op de mijne.
Uiteindelijk houd ik Edward even tegen en lach wat '' we moeten nu echt gaan '' zeg ik dan.
Edward knikt, hij pakt mijn hand vast en we lopen naar buiten waar de koets al wacht.