Olivia Elaine Newton
'' Waar is Merel ? '' vraag ik dan bezorgd.
'' Ze is bij haar zus, Marie '' zegt hij dan, hij geeft door waar het is.
Ivon en ik lopen terug naar de koets '' is het ver ? '' vraagt Ivon bezorgt.
Ik schud mijn hoofd '' het ligt dicht bij mijn huis, dat is niet zo ver hier vandaan '' zeg ik dan.
Ivon knikt, we geven het door aan de koetsier en stappen dan in.
Ik hoop maar dat alles goed gaat met Merel..
Na een tijdje komen we aan bij het huisje, het ziet er erg gezellig uit.
In de verte zie ik mijn eigen huis, stiekem hoopte ik dat ik daar nooit meer heen zou hoeven en dat ik mijn ouders nooit meer zou zien ..
We lopen naar het huis toe, ik klop aan.
Marie doet de deur open, gelijk buigt ze '' u hoeft niet te buigen '' zeg ik dan met een vriendelijke glimlach.
Ze staat gelijk op '' is Merel hier ? '' vraag ik dan aan haar zus.
Ze knikt '' Merel ! '' roept ze dan.
Merel komt aangesneld '' ja ? '' zegt ze dan.
Ze kijkt naar ons, gelijk rent ze op Ivon af.
Ze geeft hem een knuffel.
Even denk ik aan Edward ... dat ik hem zo vluchtig heb verlaten.
Hij snapt het vast wel , toch ?
Ik kijk weer even naar Merel en Ivon, haar zus kijkt haar maar verbaasd aan.
Opeens denk ik even aan wat Ivon zei toen we keken naar het portret ..Zou Edward van me houden ? bedacht ik me opeens.
Merel geeft mij ook even een knuffel en dan gaan we even met haar mee naar binnen.
Ook in dit huist is het wederom gezellig, ik kijk wat om me heen.
Marie kijkt wat onzeker '' mag ik zeggen dat u een erg leuk huis heeft '' zeg ik dan tegen haar.
'' Dankuwel mevrouw '' zegt ze dan.
Ik glimlach '' noem me maar Olivia alstublieft '' antwoord ik dan.
Ze glimlacht even terug en knikt dan.