Hebben jullie dat ook wel eens? Door die blik, de stand van de oren en de volledige houding van jouw hond dat je precies weet hoe laat het is? Soms kan ik er heel erg hard om lachen, zoals vandaag.
Ik was met Evy aan het wandelen en uiteindelijk kwamen we op een stuk grasveld waar ze lekker los kan, geen verkeer, geen spelende kinderen, geen fietsers, alleen maar andere loslopende honden. Ik laat haar netjes zitten en klik de lijn los en geef haar "vrij". Vervolgens sukkelt ze vrolijk verder en ineens draait ze zich om. Kennelijk kwam er nu pas het besef dat ze werkelijk los was, want haar oortjes gingen omhoog, er kwam een bepaalde blik in haar ogen, haar lichaamshouding werd uitdagend, haar staart begon vrolijk heen en weer te zwiepen en ja hoor.. SPRINT er keihard vandoor.
Als een idioot begon ze keihard rondjes te rennen over het grasveld terwijl haar oortjes achter haar aan wapperden. Roepen heeft toch geen zin en daar was ook geen enkele noodzaak voor. Lekker uitleven, dat heeft een hond nodig. Toen ze klaar was ging die neus naar de grond en toen ze even later naar mij op keek wist ik dat de gekke bui over was en riep ik haar weer bij mij. Even gekroelt, wat lekkers en we gingen samen weer verder op stap. Geen enkel probleem meer de rest van de wandeling.



3 doggies




