Het is onmogelijk voor een dierenasiel om bepaalde dingen 100% zeker te weten over een hond. Er zitten namelijk twee type honden in het asiel.
Nummer één is de zwerver. Deze honden worden gevonden, en helaas hebben ze dan geen brief bij met waar ze vandaan komen en zo. Het enige wat een asiel over zo'n hond weet is zijn gedrag in het asiel, in een kennel, in een stressvolle situatie. Hoe zo'n hond thuis gaat reageren is moeilijk tot niet in te schatten. Een thuissituatie is namelijk heel anders dan een situatie in een kennel. Is de hond zindelijk? Kan de hond alleen zijn? Allemaal dingen die belangrijk zijn in een huissituatie, maar die je niet kunt zien in het asiel.
Nummer twee is de afstandshond. Mensen willen van hun hond af en dus moet hij naar het asiel. Daar wordt een uitgebreide vragenlijst ingevuld met hoe de hond geleefd heeft, wat de problemen waren, etc. Maar vaak willen mensen op een simpele manier van hun hond af, en verzinnen en verbloemen ze problemen. Als asiel móét je mensen vertrouwen op hun mooie blauwe ogen, je hebt namelijk geen keus, want je komt weer bij hetzelfde probleem als met de zwervers - bepaald gedrag wordt gewoon niet opgemerkt in een asiel, simpelweg omdat er geen vloerbedekking ligt en geen bank staat die ze al dan niet kapot bijten.
Ik denk dus niet dat er tegen je gelogen is, maar dat het gedrag dat er bij jullie thuis uit kwam simpelweg niet bekend was.
Daarbij neem ik aan dat je een contract hebt ondertekend waar in staat dat je het adoptiegeld niet retour krijgt. Dit wist je dus van te voren, neem ik aan? Is het erbij gezegd bij de adoptie? Als een asiel wél adoptiegeld terug gaat geven, krijg je mensen die het leuk vinden om drie dagen een hond in huis te hebben, maar er dan toch "vanaf zien" omdat het nieuwtje er dan af is. Als asiel wil je TEN ALLE TIJDEN voorkomen dat een hond teruggebracht wordt. Dit geeft namelijk ontzettend veel stress voor de hond, wennen in een nieuwe situatie, en na een aantal dagen weer terug in een kennel. Dit is niet bevorderlijk voor de hond, daarbij is het ook niet leuk voor het personeel van het asiel en ook niet voor de adoptant.
Maak ik uit je verhaal op dat je het schandalig vindt dat de hond opnieuw verkocht wordt door het asiel? Mag ik vragen wat je dan een beter alternatief had gevonden? Hem de rest van z'n dagen in het asiel laten zitten, of in laten slapen? Als een hond het bij iemand niet goed doet, wil dat niet zeggen dat een hond meteen onherplaatsbaar is. Bijvoorbeeld, de hond kan niet met kinderen, die kan dan nog prima geplaatst worden bij een gezin zónder kinderen.
Desalniettemin heel vervelend dat dit gebeurd is.
