Onze Berner Amélie, bijna 1 jaar oud, vertoont al vanaf de geboorte een extreme voorkeur voor alles op twee benen. Jong of oud, maakt niet uit, ze vindt mensen gewoon helemaal het einde! Prachtig, zou je denken, maar inmiddels is onze dame een grote lompe beer van zo'n 45 kilo, en is dat enthousiasme iets minder prettig..
Ze begroet iedereen met enorme blijdschap en op dezelfde manier: als een tank dendert ze op iemand af, draait rondjes, springt in de lucht, en is gewoon overduidelijk zo verschrikkelijk blij en vrolijk.. Bekenden of wildvreemden, het maakt niet uit...Amélie vindt iedereen fantastisch!
Vanaf het begin hebben we vanalles geprobeerd om het te corrigeren,want laten we wel wezen: dit kan niet!
Thuis gaat dit redelijk: als we zelf binnenkomen ( en het maakt niet uit of je een dag weg geweest bent of 5 minuten) en ze komt zo blij op je afgedenderd,draaien we haar de rug toe, blijven stil staan en negeren haar totaal. Pas als zij rustig is wordt ze begroet. Als er vreemden binnen komen is het commando "blijf" gelukkig voldoende om haar afstand te laten houden. Maar ja; je kunt dat niet een hele middag of avond in stand houden; ze wil de nieuwkomer op een gegeven moment wel graag even begroeten...pfff...ze springt nog net niet in je, en is zooo blij met het lijfelijke contact. Het heeft iets schattigs, maar ik merk nu dat het me begint te irriteren. Ik wil niet dat ze zo over-enthousiast is...ze kan mensen ook rustig begroeten. Maar hoe leer ik haar dit in vredesnaam aan?? Het zielige van het verhaal is daarnaast ook dat haar moeder Senna ook graag mensjes wil begroeten, maar door het ADHD gedrag van haar dochter altijd het onderspit moet delven omdat ze veel bescheidener en rustiger is..
Iemand tips??



3 doggies


