In twee dagen tijd iets met Nero meegemaakt wat dan toch weer bevestigd hoe sterk onze band is! 
Woensdagochtend wilde ik met Nero wandelen. Ik voelde me niet zo goed en ging op de bank zitten. Ik ben toen, gelukkig toen ik op de bank zat, flauwgevallen.
Ik weet niet hoelang ik weg ben geweest, hooguit een of twee minuutjes. In ieder geval lang genoeg om bij Nero alle alarmbellen te laten rinkelen.
Nero is op de bank gesprongen (dat mag ie eigenlijk niet) en heeft mij in mijn gezicht gelikt en met zijn neus in mijn wang geduwd, tot dat ik weer wakker was. Toen ik mijn ogen open deed, stond hij boven mij, met zijn staart tussen zijn benen. Toen ik weer ging zitten ging het staartje weer de lucht en zwiepte alle kanten op.. Wat was ie blij dat ik er weer was en wat was ik ontzettend blij met mijn held!! (Met mij is alles oké, niets aan de hand!!)
En vandaag... We waren aan het wandelen. Ik, Nero, een vriendin en haar hond. We waren halverwege en we kwamen de uitlaatservice hier in de stad tegen met ongeveer 6 honden. Alle honden die los liepen (5) kwamen op Nero af, wel allemaal gepaste snelheid, rustig aftastend. Nero ging al liggen en hij vond het eerst allemaal wel best... Gezellig allemaal vriendjes die eraan kwamen... Tot dat de vriendjes dichterbij kwamen en bijna allemaal gingen snuffelen aan, bij, onder, over Nero. Zijn staart ging tussen zijn benen, begon te trillen. Ik wilde verder lopen, maar ik struikelde over een hond... Oké, even rust en toen wilde ik weer doorlopen. Nero zag dit, die vliegt op me af en springt recht in mijn armen. Voorpoten over mijn schouder en vastklemmen maar! Heb hem wel direct op de grond gezet en ben doorgelopen... Nero heeft er niets aan overgehouden... Nou ja... Niets... 1 dingetje dan! Hij heeft de hele wandeling constante aandacht voor mij gehad! 
Ik vind het zo fantastisch... Ik kan ten alle tijde op Nero vertrouwen en hij op mij!
De band tussen de hond en zijn baas... Onbetaalbaar! Voor de rest.... 



3 doggies
komt goed dan.