" Karin, mijn Chico had ook artrose. In een knie, maar je zag het toch aan zijn lopen. En ook een hernia, wat de boel ook geen goed deed, maar vooruit.
Ook een hond met (een beetje) pijn kan nog gewoon een fijn leven hebben. Ouderdom komt met gebreken (ook bij mensen) en pijn hoort daar deels bij. De truc is om de balans tussen leuk en pijn zo te houden dat de pijn het leuke niet constant verziekt.
Zolang Cash nog zichtbaar plezier beleeft aan wandelen, eten, spelen en/of knuffelen, wie ben jij dan (spreekwoordelijk) om te besluiten dat ze teveel pijn heeft voor het leven.
Bij Chico werden de leuke momenten steeds zeldzamer. En op een gegeven moment slaat de balans om en weet je dat het tijd word. En over leuke momenten gesproken, Chico was zó blij dat hij mee mocht met de auto, hij leefde helemaal op. Helaas voor hem was het zijn laatste ritje, hoezo cru.
Op een gegeven moment is het voor de goede verstaander duidelijk wanneer de pijn teveel word. Wanneer de balans van leven naar lijden gaat. En ik heb er alle vertrouwen in dat je het tegen die tijd zult zien en herkennen.
Gewoon zo doorgaan Karin, gewoon zo doorgaan.
"