Vorige week kondigde we vol enthousiasme onze berner sennen pup aan...
Zijn er nog meer enthouasiast geworden...
Nu zei m'n man net dat zijn ouders een dag voor ons ook een pup krijgen.
Pfff daar schrikken we wel van. Niet dat we ze hun niet gunnen, maar hun verleden met honden is niet zo hoopgegevend.
Toen mn man nog thuiswoonde hadden ze rottweilers. M'n man was er gek mee en kreeg alles met die beesten voor elkaar. Maar zijn moeder werd over straat gesleept. Met als gevolg dat de honden niet echt lang bleven. De laatste was een berner sennen, maar helaas ook niet oud geworden (afgemaakt vanwege HD).
Vandaar dat we wat 'bang' zijn. Ze hebben een Ierse terrierpup (via collega schoonzusje). Ik weet zeker dat ze totaal niet weten wat het karakter is. Ik las bijv. dat ze 4 stevige wandelingen nodig hebben.
Dat wordt al lastig, want m'n schoonmoeder kan vanwege haar gezondheid dit echt niet (spier reuma).
Ook las ik dat ze een sterke eigen wil hebben. Bij die rottweilers kon ze dit echt niet aan.
Ze verdiept zich er ook niet echt in. Nu ga ik maar proberen haar zover te krijgen dat ze met me meegaat naar puppycursus...
Nog meer tips? Ik vind het niet echt alleen hun zaak, want onze kinderen komen daar ook én ik wil niet dat de hond weer door onwetendheid wordt 'afgeschreven'






Maar volgens haar is het niet nodig.