Cremeren, begraven, of.. niet?

Als mijn honden overlijden laat ik ze cremeren en hun as bewaar ik in een hangertje..de rest strooi ik uit in het bos/strand...de plekjes die zij het fijnst vonden. Heb geen tuin, dus daar kan het niet. Mojn moeder heeft nu nog wel een tuin, maar gaat dit jaar waarschijnlijk verhuizen.
Onze kat, 2 cavia's en 7 dwerghamsters liggen in de tuin begraven (A) Maargoed, die zijn nu allang vergaan

mail

Over Sep heb ik nog niet na gedacht.Maar wij hebben vorig jaar wel 1 van onze katten laten inslapen. 
Deze kat was voor mij zo speciaal. Echt mijn maatje! Heeft me door heel wat diepe dalen heen gesleept.
Wij hebben haar laten cremeren en willen haar as verstrooien bij het graf van ons dochtertje. Maar ik me daar nog niet toe kunnen brengen ... Ze staat nog steeds op de kast.
Ik weet eigenlijk niet wat ik met de andere kat zou doen ... Er is nauwelijks een band. Zij is een asiel kat en altijd heel angstig en op zichzelf geweest. Ik vind het wel jammer dat ze nooit zo los heeft kunnen komen. Ik denk dat ze teveel had meegemaakt ...

Cremeren, begraven, of niet...
Ik heb mijn vorige huisdieren (knaagdieren en vogels) allemaal op dezelfde plek begraven, ergens achter 't huis. Ik heb het verlies van een hond wel eerder mee gemaakt, maar deze honden waren niet van mij of zag ik amper/niet vaak. M'n overgroot- opa en oma zijn beiden rond m'n 5de-6de gestorven, ze hadden een herdershond genaamd Sita. Als we weer eens naar een oom gingen (die altijd voor m'n overgroot opa en oma zorgde), woonde nog steeds op dezelfde plek. Ik ging altijd met Sita spelen; het was echt een schat van een hond, al wel op een wat hoge leeftijd. Zij overleed helaas ergens in 2011, vier jaar later dan m'n overgroot opa en oma. Ik weet niet zeker wat er met haar gebeurd is; ik geloof begraven vlak bij, of zelfs naast/bij, die opa en oma. 

Maar wat ik ga doen met Bandit.. poeh, eerst maar zorgen dat we z'n puberteit overleven haha! Hij leert steeds nieuwe streken (bv de deur van z'n kamer openen en de hele woonkamer verbouwen..) Maar goed, nu weer on topic, ik denk dat ik hem wil begraven. Wel bij een echte begraafplaats, met een hele mooie steen zo dat ik hem een bezoekje kan brengen wanneer ik wil. Gelukkig (hopelijk) duurt dat nog vele jaren...!

Voor Djago heb ik er nog niet over na gedacht.
Hij is net 2 geworden.
Hoop dat ik daar ook nog lang niet bij na hoef te denken.

Afgelopen vrijdag hebben wij wel een kat van ons laten inslapen.
Ik wilde ook een blijvende herinnering maar geen as o.i.d.
Ik heb bij Pipoos een gipssetje gekocht.
Dat zijn 2 lijsten aan elkaar en aan de linkerkant kan je een foto doen en rechts kan je het gips in doen. Daar heb ik 2 pootjes in gedrukt, zijn naam opgemaakt en wat hartjes.
Heel persoonlijk vind ik.

Wij hebben Doebie laten cremeren en hij word uitgestrooid op het grasveld bij hun achter.

Wij hebben de honden in alle rust gewoon bij de da laten inslapen. Ik heb daar totaal geen negatief gevoel bij gehad.
Ee werd zowel met hond als menz met zorg en liefde omgegaan.

We brengen wel absoluut zelf de honden naar het crematorium.
Ook daar rust, liefde en respecf voor hond en mens.

Wij hebben telkens gekozen voor individueele crematie zodat je het as kunt krijgen. Wat daarna gebeurd is afhankelijk van ons gevoel en wat voor persoon de hond waa. Het as van bv een echte vrijbuiter hebben uit gestrooid in een herfst storm aan zee.... Tis net wat ons gevoel zegt want anderen zijn hier "thuis".

Ik heb niks met het as zelf, het dier is niet meer bij ons, maar ons gevoel bepaald waar het is, blijft of gaat.

Ik dacht altijd vroeger dat ik cremeren heel erg zou vinden, maar dat was toch anders. Je moet namelijk handelen, het dier leeft niet meer en dat allerlaatste moet je ook met zorg afhandelen.
Begraven had best gekund op het land van ouders, gelukkig hebben we dat niet gedaan want wat 25 jaar geleden ondenkbaar was is wel gebeurd: het land is opgekocht door de gemeente en er staan nu huizen op. En we waren zo blij dat onze honden daar niet lagen begraven.
Wij hebben vrede mef het cremeren maar willen wel het as.
Gewoon....omdat het onze geliefde dieren waren en we willen weten waar dat allerlaatsts is.

Mijn eerste twee honden heb ik begraven. Mijn honden nu zal ik als het zover is laten cremeren en dan ergens uit strooien waar ze altijd graag waren, waarschijnlijk langs de ijssel of hier in het bos.

Ik moet daar niet over nadenken.
Wij hebben vorig jaar onze 2 engelse bulldoggen moeten afgeven.
Zij zijn gecremeerd en zijn voorzien van een mooie urne.
Voor sommige mensen is dit mss erover maar zo heb je toch nog altijd
wel iets van je hondjes.
Als ons huis volledig verbouwd is en we hebben nieuwe meubels gekocht
dan krijgen zij een plaats op de kast samen met hun foto.
De mensen die hier komen en die er een punt van zouden maken, daar zeg
ik gewoon tegen daar is de deur en dan blijven ze maar buiten.

Ik zit met het zelfde.Mijn Estrella is ook al bijna 15 en ja dan blijven het toch hondjes van de dag al mankeert ze niks op moment gelukkig.

Ik heb besloten haar te laten cremeren en ook al een dierencrematorium uitgezocht en daar de gegevens kwa mijn wensen en zo bekend zijn en die gegevens ook bij de dierenarts in de computer gezet.

Geeft me toch een rustig gevoel. Laatste hondje wat ik in heb moeten laten slapen is gewoon meegenomen door de dierenarts en ja dan krijg je destructie en dan word het gewoon vernietigd en komt in de voedsel keten of zoiets terecht en dat heeft me geen goed gevoel gegeven.
Estrella is nu bijna 12 jaar bij ons en dat verdient ze niet.
Als het eenmaal zover is en hoop dat dat nog even aan mag duren hoop ik dat ze gewoon in haar slaap gaat en dan word ze gecremeerd en komt daarna gewoon weer terug naar huis in een mooie urn.

Een vrolijk onderwerp is dit niet maar het hoort er gewoon bij zeker met hondjes op leeftijd en daar moet je ook gewoon over kunnen praten, gezien de vele reacties lukt dat best aardig.

ik zou ze nooit begraven in de tuinstel je dat je verhuisd... dan laat je ze uiteindelijk achter

ik weet niet eigenlijk... misschien doneren, zodat dierenarts-leerlingen ervan kunnen leren.
of cremeren en ergens uitstrooien 

haha olly is 4, maar hij is een super gezond hondje, dus ik schat wel dat hij de 15 haalt!

Ik weet niet wat zoiets kost maar als ik het geld zou hebben& ik zou m'n laatste geld er zelfs voor over hebben... Zou ik ze graag laten cremeren, liefst wat as in een urne& in een hangertje zodat ik ze altijd bij me kan hebben...

Een leven zonder Baco& Wappi... Krijg er al tranen van in m'n ogen als ik er nog maar aan denk. Hopelijk leven ze nog lang en gelukkig bij mij maar ik heb er wel schrik voor, vooral bij Baco omdat hij toch ook al een 4Jaar word en bulldogjes zouden niet altijd heel erg oud worden... Hopelijk gaat hij nog zo'n 10Jaar of langer mee

Ik denk er precies hetzelfde over. Ik ben met begraven bang dat ik ooit moet verhuizen en mijn begraven hond dan achter moet laten. En wat als de nieuwe bewoners de tuin flink onder handen gaan nemen? Dan graven ze hem op en gooien ze hem weg. Nee, dat wil ik niet. Ik laat hem cremeren en zijn as strooi ik uit langs de zee, waar hij zo graag speelt. Als herinnering heb ik foto's en mijn herinneringen in gedachte. Ik wil niks tastbaars in huis...veel te bang dat ik het kwijtraak. Ja, zijn knuffels en riemen misschien, maar geen as. Ik denk er wel over om een tatoeage van zijn pootafdruk te nemen, maar ik weet nog niet zeker of ik dat doe. Die zou ik het liefst symbolisch in m'n handpalm willen, maar dat kan niet met mijn werk. Dus daar ben ik nog niet uit.

Billy is ook bij de dierenarts achter gebleven, en die heeft voor een individuele crematie gezorgd, waarna ik zijn as in een urn terug kreeg. Alles gecoördineerd door mijn DA, ik heb niks moeten doen, alleen de kleur van de urn kiezen.

Van mijn pony's heb ik trouwens wat haren in een glazen kraal laten verwerken door een kennis. Volgens mij kan dat ook met honden haren. Pb maar als je meer wilt weten.

Een niet alledaags topic dit, maar fijn dat het zo openlijk besproken kan worden en hoewel we het natuurlijk voor ons uit schuiven (zeker wanneer onze dieren nog jong zijn) Is het toch een relevante gedachte dat we er eens 'voor' komen te staan.

Zoals ik al eerder schreef maak ik me eigenlijk drukker over de 'laatste momenten samen' (het 'hoe en waar van de euthanasie, thuis, nog een paar uur opbaren voor afscheid, enzovoort) 
Dit weegt voor mij veel zwaarder dan wat er daarna met het lichaam gebeurt. 

Neemt niet weg dat ik het belangrijk vind dat ook na het overlijden er fatsoenlijk en respectvol met ze wordt omgegaan. Ookal is het nog maar een omhulsel, ik heb het zo vaak warm tegen me aangevoeld, geaaid, gekust... dat mag van mij niet in een container, dat wil ik niet!

Tja, gezien hun formaat zal het cremeren worden. 


Ik heb geen behoefte aan as in een sieraad of op de schoorsteen.
Met alle respect, maar as zegt mij niks, in mijn ogen is het stof, ik heb daar geen gevoel bij.

Een grafje daarentegen doet meer met me,  

Hmmmm, eigenlijk heb ik hele tegenstrijdige gevoelens... misschien weet ik het gewoon nog niet precies.

Wat kost cremeren en in een urn meenemen?

Hier in Noord-Brabant kost het individueel cremeren voor een hond tussen de 10-20 kg zo'n 120 euro. Een urn heb je vanaf ongeveer 50 euro, maar er zijn ook hele dure, is maar net je smaak..
Je kunt even googlen, kun je prijslijsten vinden

Ik was 200 euro kwijt. Hij is dan individueel gecremeerd en er zat avondtarief bij..

Geboorte, rouwen of trouwen... veel kosten doet het!

Billy z'n crematie heeft ongeveer 140 Euro gekost. Maar dat had ik voor hem over, na al die jaren trouwe vriendschap was dit nog de laatste dienst die ik hem kon bewijzen. Hij heeft zoveel voor mij betekend. En voor Isha en Zorro doe ik hetzelfde, hopelijk is dat binnen meer dan 10 jaar !