Onze reu is op latere leeftijd gecastreerd. Eeuwig spijt. Als puber heeft ie een ongelukje meegemaakt en na lange tijd is ie hersteld. Nu, door het gemis van de testosteron is ie onzekerder geworden. Hij was een redelijk dominante jongen. Nu wordt hij vaker door andere honden besnuffeld. Omdat hij niet meer ruikt als een reu, dus wordt hij door andere honden ook niet meer zo behandeld. Hij is dat niet gewend, wordt daar onzeker van, logisch, en kiest dan voor de aanval.
We hebben 7 honden. 4 Teven die ik heb overgenomen zijn gesteriliseerd (eigenlijk is het bij een teef ook castreren). Onze reu is niet gecastreerd, ook onze andere 2 teven niet. Een ongelukje voorkomen gaat hier prima. Als we er niet zijn, houden we ze apart. Als we er wel zijn, krijgt de teef een broekje aan en de reu luistert goed genoeg naar ons. Reden is dat met één teefje zal worden gefokt en wellicht dat de andere reu en teef ook nog worden ingezet. Zolang het goed gaat, laat ik ze intact. Bij zoiets als een baarmoederontsteking, dan kan het niet anders.
Ik bedenk me ook hoe het voor een dierenarts zou zijn, als ineens niemand meer 'standaard' zijn hond laat 'helpen'...