Ik zit ergens mee, mijn hond is nu een half jaar oud. We hebben hem vanaf 8 wk, dat kon omdat hij een flinke chi was.
We hebben hem direct gesocialiseerd met van alles en nog wat. Kleine kinderen kwamen over de vloer, vreemde mensen, grote en kleine honden etc.
Maar het lijkt alsof hij steeds banger word. In het begin dacht ik dat hij heel dominant was maar het is toch angst.
Ik word er een beetje moedeloos van, zelfde opvoeding als mijn eerste hond en die is juist sociaal. Afgelopen weekend heeft hij mijn neefje van 5 gebeten toen hij hem wilde aaien. Mijn zwager wilde hem al een schop verkopen maar gelukkig konden ik dat verhinderen.
Buiten gaat hij steeds meer tekeer tegen andere honden, vreselijk gekef, dus ik wil hem niet meer los laten lopen. Want hij rent al keffend op de andere hond af.
Ik heb kalmerende signalen toegepast maar ik zag even een verbetering maar verder niets.
De ouderhonden waren juist heel sociaal, toen we binnen kwamen bij de eerste ontmoeting sprongen ze zo op schoot, en konden we gewoon kroelen.
Als er hier iemand binnenkomt gaat hij als een malle tekeer. Negeren helpt niet, na 10 min staat hij nog te keffen, of zodra de visite opstaat of een beweging maakt begint het weer.
Voor ons is hij lief, maar als we bijv een tuigje omdoen of hem moeten verplaatsen dan gromt hij en hapt als je niet ophoud. En jah het is een signaal van hem dat hij het niet wilt, maar ik pas ervoor om hem mijn leven te bestieren.
Ik ben nu zover dat ik er klaar mee ben, ik heb er zo geen plezier mee. Ik erger me aan zijn gedrag. Een GT heb ik eens aangeschreven maar de kosten om die in te schaken kan ik op dit moment niet missen.
Wat kan ik doen, is Bach bloesem een optie? En hoe pas ik het toe?
Of een homeopathischdierenarts?



3 doggies







