Denk toch dat het hier hoort.
Onze Tuur newfoundlander 10 jaar en 4 mnd. Tot vanavond niks aan de hand behalve normale ditjes en datjes bij hem .... tot na het eten .. uitingen van pijn en niet zo'n klein beetje. Nu schrik ik al om het minste geringste maar dit ging echt door merg en been. Aangekeken, voelen, kijken, proberen of hij kon staan en eventueel kon lopen maar nee ... staan dat ging nog zo goed en zo kwaad maar dan bleef hij staan, licht voorover gebogen ... 1 poot half omhoog kon er niet echt op leunen.
Dachten al aan zijn schouder dat hij daar last van had. Maar het manneke bleef maar last hebben en piepen en doen dus DA gebeld al was het maar om haar op de hoogte te stellen en gelijk afspraak voor morgen te maken want langs gaan kon niet.
Gelukkig woont zij aan de overkant van het weiland. Zij luisterde of alles in orde was, voelde aan zijn kussentjes zien hoe daar de reactie bij was. Rechtsvoor en linksachter was een langzamere reactie en yep artrose en hij had nu dus zijn pijngrens bereikt.
Ze heeft hem nu een spuit gegeven tegen de pijn en hier moet hij minstens een maand goed op doen ( liefst 3 mnd ) maar dan pas kan of wilt ze een nieuwe geven. En kunnen gewoon pijnstillers nu dagelijks geven.
Maar gelijk komen er allerlei doem scenario's bij mij boven. Wat als hij de maand niet pijnloos redt ... wat dan ... wil daar niet aan denken. Hopen dat het aanslaat maar zonet was er weer een flinke uiting van pijn
ga er maar vanuit dat de spuit nog zijn werking moet gaan doen.
Al vanaf ongeveer zijn 9de zeggen we ... hij zit in de gevaren zone maar dat zet je dan opzij maar nu zo met je neus op de feiten worden gedrukt .....
In verleden zijn de andere honden van die harde bikkels geweest vaak bij arts gezeten van .... en nu is het over en liepen ze nog aantal jaar rond ... ga daar nu ook maar vanuit maar toch ..... de realiteit is inmiddels om de hoek gekomen hier.



3 doggies








