Zorro moet ik sinds hij een pup is intomen in zijn enthousiasme. Want hij brengt zichzelf er soms door in gevaar. Zo wilde hij al van kleins af de trappen op lopen. Maar hij werd tegen zijn zin gedragen. Tot op een dag er geen houden meer aan was, en zijn stokpaardje is nu van telkens de deur opengaat, de gang in te schieten en de trap op te stormen naar boven. Waar hij dan blijft staan piepen, want hij durft niet alleen naar beneden
Als we gaan slapen, is hij ook de eerste om zo snel mogelijk "bedje te gaan". Isha blijft naast mij de trap op lopen, alleen gaat ze niet.
Gisteravond was het dus zover, ik vreesde er al langer voor, en als hij de trappen op rent, sta ik altijd klaar want hij is zo ontstuimig dat hij bijna struikelt. Er is echt geen houden aan hoor. Hij was net boven en struikelde dus over zijn eigen snelle pootjes, en holderdebolder gleed hij recht naar beneden. Ik kon hem opvangen voor hij op de grond zou belanden, want dan was hij wél gewond geweest, vrees ik. Mijn hart ging zo tekeer, maar wat deed meneertje ? Hij rende gewoon opnieuw in volle vaart de trappen op, zonder een krimp te geven. Hij mankeert niks, maar was zelfs niet eens geschrokken. Mijn Jan Zonder Vrees... ik moet hem toch zooo intomen en toch is hij mij vaak te snel af !!



3 doggies







