" Pff, moeilijk! Eén van de (vele) redenen waarom ik een labrador heb, is dat niemand daar bang van is.
Met mijn kleine, blonde meid was dat inderdaad zo.
Maar met mijn grote, zwarte man valt dat dik tegen.
Zowat dagelijks krijg ik vuile blikken toegeworpen, af en toe blijven mensen me zelfs kwaad aanstaren tot ze gepasseerd zijn. En vanmorgen werd ik zelfs uitgescholden.
Terwijl Doby niet naar andere mensen toeloopt zonder toestemming, en ik hem altijd aanlijn als we mensen moeten passeren.
Maar dan nog zijn er mensen die me kwaad blijven aanstaren omdat ik gewoon verder wandel met een braafjes aangelijnde Doby en dus steeds dichter bij hen kom. Of omdat ik (op een afstandje) balletjes blijf gooien voor een vrolijk apporterende en nergens anders aandacht voor hebbende Doby. Alsof ik verondersteld word met mijn "gevaarlijke" hond ver om te lopen, en bij voorkeur uit de bewoonde wereld weg blijf.
Ik weiger om me daar openlijk iets van aan te trekken, en doe alsof ik niets merk of staar terug. En de man die me vanmorgen uitschold (omdat een aangelijnde Doby hem wilde begroeten toen de man zonder enige waarschuwing rakelings langs ons heen fietste), kreeg op zijn beurt van mij te horen hoe ik over hem dacht.
Maar toch vreet het aan me, en kan ik het moeilijk van me af zetten.
Zelfs in mijn eigen familie word ik ermee geconfronteerd: mijn nicht heeft al gedreigd niet meer naar familiefeesten te komen omdat ze ervan overtuigd is dat Doby haar kinderen zal bijten.
Dat Doby al meer dan genoeg bewezen heeft betrouwbaar te zijn, én haar kinderen dol op hem zijn, maakt geen verschil.
Ik heb zoveel moeite gedaan om Doby goed te socialiseren en op te voeden. Hij draagt felgekleurde sjaaltjes om hem minder "eng" te maken. En hij is zo sociaal en zo vriendelijk als maar kan.
En toch krijg ik nog steeds regelmatig dit soort reacties.
Ik weet niet meer wat ik nog kan doen, denk ook niet dat ik er nog iets is wat ik kan doen. Niettemin blijf ik het moeilijk vinden om mee om te gaan.
En ik had het dan ook even nodig om mijn hart te luchten.
Wie herkent dit?
"
Met mijn kleine, blonde meid was dat inderdaad zo.
Maar met mijn grote, zwarte man valt dat dik tegen.
Zowat dagelijks krijg ik vuile blikken toegeworpen, af en toe blijven mensen me zelfs kwaad aanstaren tot ze gepasseerd zijn. En vanmorgen werd ik zelfs uitgescholden.
Terwijl Doby niet naar andere mensen toeloopt zonder toestemming, en ik hem altijd aanlijn als we mensen moeten passeren.
Maar dan nog zijn er mensen die me kwaad blijven aanstaren omdat ik gewoon verder wandel met een braafjes aangelijnde Doby en dus steeds dichter bij hen kom. Of omdat ik (op een afstandje) balletjes blijf gooien voor een vrolijk apporterende en nergens anders aandacht voor hebbende Doby. Alsof ik verondersteld word met mijn "gevaarlijke" hond ver om te lopen, en bij voorkeur uit de bewoonde wereld weg blijf.
Ik weiger om me daar openlijk iets van aan te trekken, en doe alsof ik niets merk of staar terug. En de man die me vanmorgen uitschold (omdat een aangelijnde Doby hem wilde begroeten toen de man zonder enige waarschuwing rakelings langs ons heen fietste), kreeg op zijn beurt van mij te horen hoe ik over hem dacht.
Maar toch vreet het aan me, en kan ik het moeilijk van me af zetten.
Zelfs in mijn eigen familie word ik ermee geconfronteerd: mijn nicht heeft al gedreigd niet meer naar familiefeesten te komen omdat ze ervan overtuigd is dat Doby haar kinderen zal bijten.
Dat Doby al meer dan genoeg bewezen heeft betrouwbaar te zijn, én haar kinderen dol op hem zijn, maakt geen verschil.
Ik heb zoveel moeite gedaan om Doby goed te socialiseren en op te voeden. Hij draagt felgekleurde sjaaltjes om hem minder "eng" te maken. En hij is zo sociaal en zo vriendelijk als maar kan.
En toch krijg ik nog steeds regelmatig dit soort reacties.
Ik weet niet meer wat ik nog kan doen, denk ook niet dat ik er nog iets is wat ik kan doen. Niettemin blijf ik het moeilijk vinden om mee om te gaan.
En ik had het dan ook even nodig om mijn hart te luchten.
Wie herkent dit?
"
3 doggies
