Onze 3 labradors zijn nu net 2 jaar en verschillen maximaal 6 weken in leeftijd. Het zijn geen broers en zus maar hebben wel van vader/opa kant een familieband. Het teefje is 3 maanden na de 2 reuen bij de familie gekomen en heeft dus de eerste maanden een iets andere opvoeding gehad maar ze paste zich snel aan de 2 andere aan.
Ik heb in die aanvangsperiode het boek van Klaas Wijnberg (De Hondenfluisteraar) zo goed mogelijk toegepast omdat ik het idee had, dat mondelinge commando's verwarrend zouden werken als het commando slechts voor 1 hond bestemd was, hetgeen meermaals het geval bleek te zijn. Sommige van zijn ideeen waren daarom zeer bruikbaar. Ik merkte echter, dat ik zelf graag mijn stem erbij gebruik dus echt toepassen doe ik het niet. Dit werkt voor mijn gevoel prettiger. Ik gebruik dus non-verbale en verbale commando's. Wel zijn dit allemaal commando's met verschillende betekenis.
Zodra ik echter met handen, hoofd en ogen de aandacht van 1 van de 3 om mij probeerde te vestigen kreeg ik veel meer gedaan.
Nu merk ik, dat de honden sommige non-verbale commando's als hun persoonlijke commando's zijn gaan beschouwen. Zelf had ik dat niet meteen door maar dit is er vanzelf in geslopen en ben ik er ook gebruik van gaan maken. Frappant is, dat de andere 2 het commando gewoon negeren.
Natuurlijk zijn er ook bepaalde non-verbale commando's waarop ze alle 3 gelijk reageren (zitten en liggen bijvoorbeeld).
Ook herkennen ze hun eigen namen en bepaalde woorden zoals "eten" hoewel ik daarbij twijfel of het niet meer de wijze van uitspreken is dat meer invloed heeft dan het woord zelf.
Nu ben ik sinds 1-2 maanden bezig de honden gezamelijk te laten zitten (non-verbaal) om dan te proberen ze 1 voor 1 bij me te krijgen. Dat heb ik verbaal en non-verbaal geprobeerd. Maar ik merk, dat dit nogal tot verwarring leidt. Soms lukt het maar als 2 honden tegelijkertijd komen en ik probeer 1 te laten stoppen en wederom te laten zitten snappen ze er (natuurlijk?) niets meer van.
Drijf ik het te ver door en zullen ze dit nooit begrijpen? Of wil ik te snel en moet ik dit heeeeel rustig opbouwen? Ik wil namelijk niet, dat de honden straks bang of zenuwachtig worden.
De reden waarom ik dit alles doe is dat ik veel met ze door de velden slenter waarbij ze altijd los lopen. Daarbij kruis ik regelmatig wegen waar af en toe ook verkeer langs komt. Dan kan het voorkomen, dat 1 van de 3 zich langs de rand van de weg bevindt en ik alleen die hond daar zo snel mogelijk weg wil krijgen. Ook loopt er soms 1 iets verder voor me uit, terwijl de 2 anderen zich vlak achter mij bevinden. Komt er dan iets/iemand aan, dan wil ik die welke voor mij loopt z.s.m. terughalen en samen met de anderen bij mij laten zitten.
Een cursus volgen met 3 honden tegelijk gaat natuurlijk niet en ze 1 voor 1 meenemen om in het veld te oefenen is ook geen succes. Het enige dat ze doen is maar om zich heen kijken waar de andere 2 zijn.
Iemand nog een leuke tip, goede raad of wil een ervaring met mij (en de anderen) delen?
Groet,
Marty



, ik zou zelf never nooit zover gekomen zijn! En ik heb er drie!

3 doggies
