@ duidelijk toch!
Ik snap wat je bedoelt, maar ben het niet helemaal met je eens.
Zoals anderen ook al zeiden, goedgefokte, gesocialiseerde rashonden hebben een voorspelbaarder karakter. Je weet als baasje/gezin beter waar je aan toe bent, en of je de hond kan bieden wat hij nodig heeft. Als niemand zou fokken, zouden deze ook geweldige honden verloren gaan. Persoonlijk zou ik dat als een groot verlies ervaren :’(.
Je weet zelf wat het van je vraagt om diertjes met zo’n geschiedenis in huis te nemen. Wij hebben drie keer een zwerfkat/afdankertje in zeer slechte staat in huis genomen omdat de asiels volzaten. Als je zo’n kat dan opknapt is dat het mooiste dat er is! De eerste keer dat een mishandelde kat je vertrouwt en naast je gaat liggen, dat is zo verschrikkelijk mooi. De eerste keer dat ze spinnen omdat je ze aanhaalt, zijn prachtige momenten, zo intens heb ik dat nog nooit gehad met dieren waarmee het vanaf het begin goed gaat.
Maar eraan vooraf gaat een heel lastige periode, en vaak knapt zo’n kat niet helemaal op. Met Djingiz (we hebben hem nog geen vier jaar, hij is ca. 5 jaar) heb ik al drie maal jankend bij de DA gezeten omdat ik dacht dat hij het deze keer echt niet zou redden. Vorig jaar heeft hij nog een nacht verwarmd aan de zuurstof gelegen. Rood dachten we twee keer kwijt te zijn, met alle emoties van dien. En de dierenartskosten liegen er niet om. Het karakter van Rood en het karakter van Boo (die nu bij mijn moeder woont) is blijvend beschadigd door de verschrikkelijke wijze waarop zij in het verleden behandeld zijn.
Toen we eindelijk tijd en ruimte voor een hond hadden, hebben we wel gekeken naar asielhonden. Maar ik durfde het niet meer aan. Daarnaast hebben we ook een verplichting naar Rood en Djingiz toe. Vandaar dat we voor een rashond hebben genomen. Mijn hond is vrij stabiel en voldoet redelijk aan de rasstandaard, daarnaast is de vraag veel hoger dan het aanbod, vandaar dat ik met hem wil fokken, zodat andere mensen ook zo’n leuk en redelijk voorspelbaar hondje kunnen hebben.