" Ik denk niet dat een ouder of ziek dier verstoten wordt, ik denk dat er soort van ongeschreven regel in de dieren zelf zit zo van "jullie moeten verder, ik ben op". "
Geloof ik ook. Een manier van terug trekken, gaan jullie maar...
Daar ga ik weer,, doet mij denken aan 2 tijgerinnen zussen binnen een roedel.
4 poten op 1 buik.
1 van de 2 zussen kon door een beperking (volgens mij was ze erg mank) niet meer verre afstanden afleggen, laat staan jagen.
Zus lief verzorgde haar waar ze maar kon. Het was een ijzersterke band die de twee hadden.
toen de genadeloze droogte aanbrak en het speuren was naar iedere druppel water, kon de kreupele tijgerin de roedel onmogelijk nog bijhouden. Zus, vertraagde alsmaar haar tempo en wanneer haar zusje te ver achterop raakte, begon ze te roepen en te zoeken.
Dit ging dagen zo door totdat de kreupele tijgerin gewoonweg niet meer kon..
Toen de roedel opnieuw verder trok,.. bleef ze liggen.
Haar zus probeerde haar nog aan te sporen ook mee te komen, maar het ging niet meer!
Een hartverscheurend tafereel van tegen haar aan duwen, geluidjes maken, en liefkozen was toen te zien.
De tranen rolden over mijn wangen bij deze beelden.
Uiteindelijk schaarde de tijgerin zich bij de roedel, haar zieke zusje bleef achter...
Na een trek van kilometers lang, toen de roedel zich te rustte legden, ging ze alsnog in de omgeving op zoek en roepen naar haar zus, uren lang!
Maar ze zouden elkaar nooit meer terug zien.
Ik heb nog nooit zo gehuild bij het zien van een wildlife film.
Wat ik opmerkelijk vond aan deze film, was dat de overige roedel leden zich hier niet mee leken te bemoeien. Alsof het iets was tussen 'die twee'.
Ik kon niets bespeuren als: ''dat is een blok aan het been, en moet weg''
Ook al was ze van weinig tot geen nut binnen de roedel, verstoten werd ze niet!
Maar wellicht kom je dan wel weer uit op het familiaire gebeuren waardoor dat zo sterk lijkt te heersen.