Een van mijn wandel kennissen is aan het klooien met dieet.
Haar hond moet afvallen, een soort collie. Krijgt smuldier en lust verder niets eigenlijk (geen sperciebonen) ze gaat over op rc voor gesteriliseerde honden (gemengt met sheba lijkt het te gaan)
Hierop kon een andere wandelgenoot een duit in het zakje doen: zijn jack russel is eigenlijk altijd wel op dieet. Sperciebonen door de brok.
De Labrador schijnt vier keer per jaar op dieet te moeten, die mee liep. Dieet brokken en geen snacks.
Mijn vriendin heeft kaatje, soort petit vendeen, eigenlijk de laatste jaren op dieet
ieet brok en sperciebonen.
Kaatje vreet er dan op straat weer bij en is dan gauw weer van slag, diaree, dan volgen weer wat dagen rijst.
Hemeltje mensen wat een gedoe he? Het gaat gewoon precies zo als bij mensen: de een heeft een ander gestel, andere behoeften, andere smaak, andere metabolisme dan de ander.
Het is natuurlijk net als bij mensen dikke mogen er ook zijn. Alleen heb ik met hondjes hetzelfde als met kinderen: het doet sneu aan, het lijkt niet te kloppen want buiten hun schuld, moeders stopt het erin...
Pip eet meer dan de 30 gram per kilo zoals aangegeven (alleen als ik eens brokjes geef weeg ik het wel trouwens) tenmindste ik voer gewoon op het oog. Als we veel gelopen hebben of zij veel wakker is gebleven dan krijgt ze automatisch meer. Maar ik heb mazzel pip komt geen gram aan.
Het lijkt me helemaal niet makkelijk een hond op dieet te hebben.
Hoe zijn jullie succes stories?
(sperciebonen worden omgezet in suiker dus zou vaak niet werken??)




3 doggies













