En oh wat vinden wij en de hondjes het leuk!
Vorig jaar had ik al een poging gedaan. Lennon en Yuna allebei ingeschreven voor de aspiranten. Maaaar Yuna werd na een les of 3 loops en zou gedekt worden, dus ben ik verder gegaan met een leenhondje. Dat hondje heeft me toch laten rennen! Border collie met POWER en SNELHEID en absoluut geen rust in der kop op dat moment. Poeh dat was zwaar!
Lennon heeft het seizoen wel afgemaakt, samen met mijn vriend Patrick.
We hebben daarna 1 seizoen over geslagen omdat ik op stage ging maar nu gaan we dus weer verder. Afgelopen zondag was de eerste les. Lennon zit nu bij de gevorderden en ik begin met Yuna weer van voor af aan.
En als ik dan zo bezig ben, of kijk terwijl Patrick en Lennon op het veld staan, dan ben ik toch best trots op mijn hondjes
Lennon
Had het vorig seizoen wat moeilijk omdat ik met Meggy (teefje uit eigen roedel, mijn leenhonjde) in de zelfde groep liep. Maar nu ik langs de kant sta te kijken gaat het veel makkelijker. Hij is geconcentreerder en richt zich meer op Patrick. Als hij tussendoor moet wachten kijkt hij wel vaak of ik er nog ben, en hij is 1 keer aan het eind van een rondje door gerend naar mij, maar verder richt hij al zijn aandacht op Patrick. Ze doen allebei erg hun best, en volgens mij hebben ze ook allebei veel: "Oh ja dat was het!" momenten, omdat we een seizoen niet hebben meegelopen
Maar om ze zo samen te zien werken is toch wel ontzettend mooi om te zien. En dan ben ik best trots op vriendlief en mijn kleine reutje.
Yuna
Is echte en misselijk-jaloers-makend hondje. Echt hoor, ik ben zo ontzettend verwend met haar! Zij is non-stop op mij gericht. Waar ik ook ga of sta, haar hele doen en laten is op mij gericht. Dit doet ze al van pup af aan en ik heb er vrij weinig voor moeten doen (sterker nog we wonen niet een in het zelfde huis, ik zie Yuna en Lennon maar een paar dagen per week). Ik kan het niet uitleggen, Yuna is gewoon MIJN hondje. Die klik die ik met haar heeft, en zij ook met mij dat heb ik nog nooit zo sterk gehad. En er is niemand die dat kan veranderen. Voor een frisbee wil ze heus wel met iemand anders werken, maar ik hoef maar te roepen en ze laat die ander en de frisbees links liggen. Als we dan zo samen bezig zijn dan bloeit ze altijd helemaal op! Andere honden worden heel professioneel genegeerd (ze kan dan heel dodelijk kijken zo'n "Ik ben bezig met de baas, zie je dat niet? ROT OP" blik), en ze is het hele uur lang vol concentratie bezig. Uiteraard is ze dan de rest van de dag doodmoe en heerlijk voldaan. De tunnel en de sprongen zaten er nog goed in (toch wat onthouden na die paar lesjes vorig jaar), alleen de wip was even eng. Maar na wat herhaling, rustig op de wip staan, zitten en veeeeel beloning (ik moet maar weer eens zo'n emmer snoepjes halen ergens), gaat ook de wip al best goed
Na afloop gelijk naar huis gegaan. Meestal gaan we na trianing nog een lekker onstapnnen eind lopen, maar de hondjes waren moe en toe aan een lekker warm en zacht kussen (of plekje naast ons op de bank
)
Op naar volgende week!



3 doggies







Ik ken het wel een kleeeeein beetje. Ons oudje Cindy stond op het punt wedstrijden te gaan lopen toen zij door een epileptische aanval een hernia kreeg (klapte op haar rug), sinds dien nooit meer behendigheid gedaan. Zij kon gelukkig nog wel rennen met een bal maar behendigheid zat er niet meer in