Twijfel nieuwe hond

We zijn alweer een poosje verder maar het is nog steeds als de dag van gisteren. Ik mis me wijffie nog steeds elke dag, de tranen zijn wat minder maar er zijn dagen dat ik gewoon weer de hele dag kan huilen wat een gemis!

Mijn vriend denkt er nu aan om een hondje te nemen, het liefst wilt hij een pup ik weet zelf nog niet of ik er al klaar voor ben. Tuurlijk is het leuk een frisse wind door het huis en weer eens vrolijk geblaf bij thuiskomst het zijn allerlei voor en tegens.
Maar ik ben bang dat ik teveel ga vergelijken en dat is niet eerlijk tegenover de nieuwe hond, en ergens voelt het ook als verraad naar me oude wijffie toe.

Bij twijfel denk ik juist niet doen, maar ook omdat velen toch zeggen dat het verdriet dan wel wat beter slijt en echt een plekje krijgt zit ik dus echt in dubio.
Aan de ene kant zou ik het wel graag willen maar aan de andere kant voelt het nog niet goed. En wat als hij toch ineens met een hondje binnen komt wandelen?!?!

Wat zouden jullie doen?

Ik heb precies het zelfde gehad wij hebben onze Ziko meer dan een half jaar geleden moeten laten inslapen vanwege lymfeklierkanker. We missen hem nog steeds elke dag.

Wij hebben ons ook meerdere malen afgevraagd als het verstandig was. Naar alles af te wegen hebben we toch besloten om weer een pup te nemen.

Mijn vader was helemaal blij met de komst van onze nieuwe pup Maylo. We hadden Maylo ook speciaal voor hem aangeschaft zodat mijn vader weer kon gaan wandelen. Helaas heeft mijn vader maar 1,5 week van hem mogen genieten. Mijn vader is plotseling overleden en ik denk dat iets in ons heeft gezegd laat hem nog even genieten van een nieuw hondje.

We hebben het zelfde ras genomen als Ziko een Parson Russel Terriër. Alleen hebben we nu gekozen voor een ruwharige en eentje met een totaal andere tekening op zijn hoofd. Ook is hij totaal anders dan Ziko. Maylo is nergens bang voor en doet zich af en toe stoerder voor dan hij is. Hij luisterd enorm goed en is erg leergierig. Meer dan Ziko was, die was voor alles bang.

Je gaat natuurlijk wel dingen af en toe vergelijken met je vorige hond, maar dat is normaal.

Dus ik zou het wel doen

Dat is een moeilijke beslissing. Jij alleen weet of je er al klaar voor bent of niet. Bij sommige mensen is het te snel en bij andere niet. Ik had Perdie heel snel na de dood van mijn eerste hondje. Ik voelde ook dat ik er echt klaar voor was en dat ik het zelf een beetje nodig had om erover te geraken. Het heeft mij enorm goed geholpen en ik heb er geen spijt van gehad. 
Langs de ene kant zal het zeker je gedachten verzetten en vergelijken is denk ik heel normaal. Ook wij deden dat, maar dan op een positieve manier. Op die manier konden we terug denken aan ons vorig hondje Ik zou er met je vriend over praten, hem vertellen dat je nog niet zeker bent en je nog twijfelt. Want ook al werkte het voor mij wel heel goed, wil dat niet zeggen dat dat voor jou ook zo zal zijn.

En als ik jou was zou ik het echt niet aanvoelen als verraad hoor. Het is niet omdat je een nieuw hondje neemt dat je je vorig hondje ooit zal vergeten

Veel sterkte met de beslissing

Als eerste sterkte met het verlies van je meissie!
Een hondje verliezen is nooit makkelijk.

De een is sneller aan een nieuwe hond toe dan een ander.
Ik hoop voor jou dat je vriend je niet pusht tot een nieuwe hond want dan maak je geen leuke start.
Jullie moeten er allebei aan toe zijn.
Als jij dat nog niet bent dan zal hij toch echt geduld moeten opbrengen!

Verraad is het zeker niet hoor.
En je moet jezelf ook helemaal niet schuldig voelen als er toch een andere hond in huis komt.
Je zal je meissie nooit vergeten en ze zal ook altijd een speciaal plekje houden.
Een andere hond zal geen vervanging zijn maar een nieuwe aanvulling op jullie leven.

Maar nogmaals als jij het nu niet ziet zitten vind ik dat je vriend dat heeft te accepteren.

Als je bang bent dat je teveel gaat vergelijken dan kan je ook gaan voor hondje wat totaal niet lijkt op het hondje dat je had.

Sterkte!

Bedankt voor jullie reacties.
We zijn pas 2 maanden verder en ik vind dat zelf wel vrij snel zeker helemaal in het begin moest ik er niet aan denken om een nieuw hondje te nemen als mensen erover begonnen werd ik soms weleens kwaad. Maar nu is het toch ineens anders op de een of andere manier, misschien omdat we in die paar maanden veel tegenslagen hebben gehad en dat een hondje echt een nieuw begin kan zijn en weer wat vrolijks in de omgeving haha.

En idd Bianca, ik zei ook al dat ik dan een geheel ander ras zou willen. 
Het is niet dat ie me pusht om een hondje aan te schaffen hij wilt het zelf heel graag natuurlijk maar hij denkt dat het mij juist goed zou doen we praten er steeds vaker over. Welk ras, waarvandaan etc etc etc dan glunder ik wel maar dan een minuut later denk ik weer aan me lieve wijffie en slaat de twijfel weer in.

Dat je al enthousiast word bij het praten over het ras e.d. dat is al wel een mooi begin toch.
Het hoeft ook niet a la minute dat er besloten moet worden.

Er over praten is ook een manier van verwerken.
De een heeft het nou eenmaal sneller een plaatsje gegeven dan een ander.
En 2 maanden is nog helemaal niet lang geleden! Dus niet zo gek dat je het nog niet helemaal niet zitten.

Ik zou zeggen ga gewoon samen lekker oriënteren en kijk gewoon wat past bij jullie.
Geen haast en geen verplichtingen.

Tja, persoonlijk dingetje zou ik zeggen..
Toen onze vorige reu overleed, hadden we al een Landseer in huis genomen...voor het geval van de doodse stilte van geen hond in huis.
Toen hij net was overleden , had onze Landseer er erg veel last van,(wij natuurlijk ook).
Het gemis van een maatje en lag hele dagen op de bank, geen zin om te wandelen, zelfs geen zin om iets te slopen of om zich ook maar over iets druk te maken..

In het asiel kwamen we onze asielzoekrt Newfy tegen..
Na 2 maanden gelijk gehaald..weer leven in de brouwerij.
En ja, dan hoor je ook van mensen "maar ga je niet vergelijken".??
Yep!...we vergelijken heel veel...zijn 2 verschillende honden, met het daarbij verschillende gedrag.
Heel vaak zeggen we tegen elkaar. "Oe.. al had die ouwe nog geleefd, dan hij hem dit of dat wel laten doen, had ingegrepen, had mischien gevochten met onze nieuwe reu"..
"
Hou je dan minder van je overleden hond.??
Hebben we hem verraden.??, gaan we vreemd.??
Zijn voor ons allemaal hele zware bewoordingen.
Wachten tot je overleden hond een beetje van de voorgrond verdwenen is.??
Nee, wij willen helemaal niet dat onze oude hond vergeten wordt, en we kunnen nog dagelijks lachen om de dingen die hij deed,hoe hij was.
En dat doen we straks met onze asielzoekrt ook weer als hij overleden is, en met onze Landseer..

Luister naar je gevoel...
Voelt het goed, gewoon een nieuw maatje zoeken.
Wil je wachten...ook prima.

Maar gebruik niet/nooit de reden.."bang om te vergelijken"..
Mijn Oma deed dit ook nadat ze na 45 jaar op haar oude dag een hondje kreeg...
45 jaar geen hond, en de eerste maanden ging het enkel over haar oude "vuilnisbakkie" die 45 jaar geleden was overleden..die deed dit, die deed dat..
Dat hoort erbij, dat geeft aan dat je oude hondje grote indruk heeft gemaakt, duidelijk niet iets om te vergeten lijkt mij..