Laatst liep ik met Twinko in het park toen er een lieve labradoodle pup (een maand of 6 oud gok ik) naast ons kwam lopen. Ik keek achterom en zag het baasje lopen bellen: "Ja, dat is waar.. wat ga je straks doen... goh wat leuk.." jullie kennen het wel, zinloos telefoon gezwam.
Dus wij liepen verder, en verder, en verder en de pup bleef vrolijk bij ons. Ik keek nog eens achterom naar zijn baasje die steeds verder weg liep, nog steeds druk telefonerend.
Na 10 minuten waren we zo ver dat ik het baasje niet meer zag maar de pup nog steeds bij ons liep.
En toen hoorde ik in de verte: "Noooooooooah!!! ... Noooooooooooooooooooah!!" Dus ik ging wat langzamer lopen. "Nooooooah!!" klonk het weer achter ons. Ik keek om en zag het baasje woest de bosjes uit stampen. Ze was nog zeker een paar 100 meter bij ons vandaan en de stoom sloeg uit haar oren. "NOAH!!! KOM HIER!!!" maar Noah had geen zin. Dat was duidelijk. En wat deed ik? Doorlopen, met Noah in mijn kielzog!
Ik ben geen vervelend mens, helemaal niet te beroerd om andere te helpen maar in deze situatie had ik zin om eens flink mij kont tegen de krib te gooien en het baasje een lesje te leren.
Zij loopt te bellen in een park vol fietspaden, let niet op haar pup die los loopt terwijl hij niet luistert, en nu zou ik 'm nog moeten vangen en terug brengen ook! Mooi niet. Ik had haast want moest op tijd terug zijn op werk.
Ik ben natuurlijk wel langzamer gaan lopen en uiteindelijk heeft het baasje ons al roepend en zwetend ingehaald. Toen ben ik netjes stil blijven staan totdat ze Noah te pakken had (wat enkele minuten duurde).
Ik hoop dat het baasje er flink de balen over in heeft want dan zal ze volgende keer hopelijk beter opletten. Mij zal ze wel haten maar ja, zolang ze Noah beter in de gaten houdt vind ik het best.
Zeggen jullie eens eerlijk, was ik onredelijk? 



3 doggies
geweldig! hopelijk heeft ze haar lesje geleerd!!

















