Hoi Ferry,
Ik zie veel in wat Martie zegt. Op straat gevonden, gedumpt, het kan heel goed zijn dat er heel weinig met haar gedaan is. Een tuigje is dus zeker een poging waard. Zeker geen slipketting/wurghalsband om, dat benauwt een hond die daar niet aan gewend is al helemaal.
Daarbij kan een hond die op straat gezworven heeft allerlei negatieve ervaringen opgedaan hebben met bijv. auto's (bijna aangereden), straatjochies (stenen gegooid, achterna gerend, uitgejouwd), volwassenen die haar uit de tuin gejaagd hebben... Daarna nog eens het asiel, waar ze hoe lang? ingezeten heeft. En dan kom je in een veilig huisje met een lief baasje eindelijk een beetje tot rust. Behalve dan dat hij wil dat je aangelijnd op straat moet lopen, langs dingen waar je bang voor bent, en zonder dat je de mogelijkheid hebt om te ontsnappen(vluchtinstinct).
Je hebt goede begeleiding nodig met deze hond, ik zou zeker daarnaar op zoek gaan. Tot die tijd zou ik anders zoveel mogelijk afzien van het wandelingen maken. En met de korte wandelingen die je maakt, haalt ze stunts uit, kijk haar dan aan en leg zoveel mogelijk rust en leiding in je blik. Blijf volkomen stilstaan, terwijl je haar aankijkt. Er mag geen boosheid of ergernis in je blik liggen - probeer liever haar emoties te peilen. Als je met je hart kijkt, zul je ook als onervaren eigenaar kunnen zien of ze bang is. Vier minuten, vijf minuten, tien minuten, al sta je op straat te kijk, je blijft volkomen stil en rustig. Zodra ze uitgetrokken en gedaan is, loop je verder.
Ook kun je op zo'n moment eens proberen om op je hurken te gaan zitten, en haar bij je uit te nodigen. Komt ze uit zichzelf naar je toe, dan druk je haar koppie tegen je schouder, en leg je je andere arm over haar rug heen, waarbij je met je hand langs haar flank strijkt. Even kroelen, maar ook, je geeft haar de boodschap dat ze nu een roedelleider heeft, één die ze kan vertrouwen.
Dan opstaan, en een paar stappen in de richting zetten van waar je heen wil, maar zo dat de lijn slap blijft. Daarbij kijk je over je schouder naar haar (in hondentaal, uitnodiging om te volgen) en ga je lopen. Als ze met je meeloopt, is ze natuurlijk heel braaf.
Let ook op die momenten dat ze bij het wandelen zelf oogcontact met je zoekt. Dat is een teken dat zich een band aan het vormen is, waarbij ze jou als roedelleider ziet. Hou haar vanuit je ooghoeken in de gaten, en vang zo zoveel mogelijk van die blikken op - en iedere keer geef je haar een rustige blik terug, en af en toe een aai.
En verder, heb je een auto, wacht dan nog een week of twee, maar zet haar daar dan eens in, en rij naar een rustig park waar je de ruimte hebt en bankjes om op te zitten. Doe een lange lijn om, je hebt ze van tien meter. Loop een kort stukje naar zo'n bankje, en ga op de bank zitten met de hond aan de lange lijn. Maak de lijn vast aan het bankje, pak het boek dat je meegenomen hebt, en ga zitten lezen. Je besteedt dus geen aandacht aan haar, behalve zo af en toe uit je ooghoeken. Is ze uitgesnuffeld, en zie je dat ze zich gaat vervelen, dan kun je een poging doen om met de lange lijn een stukje met haar te gaan lopen, die hou je voor de gelegenheid dan ingekort tot een normale lijnlengte. Gaat ze worstelen, dan geef je haar genoeg lijn om afstand te nemen, en doe je hetzelfde als wat je op straat doet, rustig aankijken, bij je uitnodigen, verder lopen. Ik wil wedden dat je dan voor je het weet zo een wandeling van een half uur erop hebt zitten
Door haar eens mee te nemen naar een rustig park of natuurgebied kun je erachter komen of ze weg van de straat ook zo'n moeite heeft met met je meelopen. En heeft ze dat niet, dan heb je gelijk de gelegenheid om alvast fijn samen wat te ondernemen.
Groetjes,
Linda.